ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
Loading...

Οι Φάροι που δεν φοβούνται το σκοτάδι


Στο 12ο επεισόδιο των Φάρων του Cosmote History, της Cosmote TV θα γνωρίζουμε δύο καλλιτέχνες που πριν ακόμα συμπληρώσουν τα 30 έχουν διαπρέψει σε παγκόσμιο επίπεδο.



Μπορεί οι Φάροι να μην έχουν ηλικία, καθώς ανά πάσα στιγμή της ζωής σου μπορείς να γίνεις πηγή έμπνευσης και αισιοδοξίας, κατά γενική ομολογία όμως είναι εξαιρετικά ελπιδοφόρο να μαθαίνουμε για τις επιτυχίες νεαρών παιδιών, που από την παιδική τους ηλικία έχουν αφοσιωθεί σε έναν και μόνο σκοπό και τελικά δικαιώνονται μέσα από την αναγνώριση της επιμονής και του ταλέντου τους. Στο 12ο επεισόδιο των Φάρων, που θα προβληθεί για πρώτη φορά την Κυριακή 30 Απριλίου, θα γνωρίσουμε δύο ξεχωριστές περιπτώσεις καλλιτεχνών, που πριν καν κλείσουν τα 30 τους έχουν κατακτήσει στόχους μιας ολόκληρης ζωής.

Ο μαέστρος των τριών ηπείρων


O Διονύσης Γραμμένος είναι μόλις 27 χρονών και ήδη έχει διευθύνει ορχήστρες σε τρεις ηπείρους. Στις πιο πρόσφατες επιτυχίες του περιλαμβάνεται και η συμμετοχή του ως μαέστρος στην Αμερικανική Ακαδημία Αρχιμουσικών στο Φεστιβάλ του Άσπεν. Πρόκειται για το μεγαλύτερο Φεστιβάλ των ΗΠΑ, το οποίο φιλοξενεί ετησίως περισσότερες από 300 συναυλίες με τα σπουδαιότερα ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, με τον Διονύση να είναι ο πρώτος Έλληνας με αυτήν την διάκριση, ενώ την παραμονή της Πρωτοχρονιάς διηύθυνε τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Μάλτας υπό την αιγίδα, αλλά και την παρουσία της προέδρου της Μάλτας Μαρία Λουίζα Κολέιρο Πρέκα. Τα πρώτα μουσικά του βήματα έγιναν στη γενέτειρά του, την Κέρκυρα, όταν σε ηλικία μόλις 8 ετών ο μαέστρος της Φιλαρμονικής του ζήτησε να ενταχθεί κανονικά στην μπάντα. Με το που τελείωσε το σχολείο μετακόμισε στην Αθήνα, όπου σπούδασε Φυσική, ενώ παράλληλα συνέχισε την ενασχόλησή του με τη μουσική, καθώς ήδη από τα 19 του ξεκίνησε να διευθύνει και στα 21 του έδωσε την πρώτη του συναυλία ως μαέστρος με την Ορχήστρα Δωματίου της Βιέννης. Ο ίδιος διευκρινίζει πως δεν είναι όμως όλες οι μέρες ρόδινες, καθώς έχει συναντήσει πολλές οι δυσκολίες στην πορεία του, μεγάλο ανταγωνισμό, ενώ δεν σταματάει ποτέ να προσπαθεί και να μελετάει. Εξηγεί πως ζει μια πολύ μοναχική ζωή, μακριά από την οικογένειά του που είναι στην Κέρκυρα και τους φίλους του, καθώς μονίμως είναι σε ένα αεροπλάνο για τον επόμενο προορισμό του, για ένα, ακόμη, κονσέρτο ενώ έχει κλείσει συναυλίες μέχρι και το 2018.

Η μπαλαρίνα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής που κατακτά την Ευρώπη


Η Ελεάνα Ανδρεούδη, δεν είναι μόνο μία από τις καλύτερες μπαλαρίνες στην Ελλάδα, αλλά και μία εκ των 10 καλύτερων νεαρών χορευτών στην Ευρώπη. Γεννήθηκε στη Λάρισα και από τα πρώτα της βήματα κατάλαβε πως θα πρέπει να "στερηθεί" αυτά που είναι δεδομένα για τα υπόλοιπα κορίτσια της ηλικίας της, προκειμένου να αφιερωθεί στον χορό. Το 2005, έπειτα από εθνικό διαγωνισμό, της ανετέθη η εκπροσώπηση της Ελλάδος στην «11th Eurovision Young Dancers» στην Βαρσοβία όπου και κατετάγη στη 10άδα και κάπως έτσι το ξεκίνησε ένα ταξίδι, και μία ζωή πλούσια από χορό, παραστάσεις, διακρίσεις και υποτροφίες. Μαθήτευσε πλάι στον Γκες Μίχοφ, σπούδασε με υποτροφία στην Ακαδημία Μονάχου, είναι υπότροφος του Ιδρύματος “Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης” και σπούδασε με τριετή υποτροφία στην Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού “Ν. Κονταξάκη”. Από το 2013 ξεκίνησε να πρωταγωνιστεί στις παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Το 2014 έγινε πλέον κορυφαία χορεύτρια. Έχει ερμηνεύσει ως πρωταγωνίστρια “Ταξίδι στην αιωνιότητα” (μουσική Ελένη Καραΐνδρου), “Λίμνη των Κύκνων” ως ο μαύρος κύκνος , “Καρυοθραύστης” & “Σταχτοπούτα” όλα σε χορογραφία Ρενάτο Τζανέλλα. Πρόσφατα ερμήνευσε και ένα ακόμα από τα διασημότερα μπαλέτα ρομαντισμού, την Ζιλέλ.

Ο Διονύσης και η Ελεάνα μας αποδεικνύουν πως η πραγματική αξία των Φάρων, δεν περιορίζεται στο έμφυτο ταλέντο, ούτε καν στη σκληρή δουλειά που θα σε οδηγήσει στην κορυφή, αλλά πως πίσω από τα φώτα της επιτυχίας υπάρχει ένας διαρκής αγώνας εξέλιξης, που οδηγεί στον επόμενο στόχο, στην επόμενη κατάκτηση. Παράλληλα, ο σεβασμός με τον οποίο αντιμετωπίζουν την Τέχνη τους, η ταπεινότητα που δείχνουν απέναντι στο έργο που καλούνται κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο να ερμηνεύσουν, είναι παράδειγμα προς μίμηση. Και μας υπενθυμίζουν πως στο τέλος της ημέρας, της κάθε ημέρας, τα φώτα της σκηνής κλείνουν, και τότε μόνο ο δικός σου προσωπικός Φάρος είναι εκεί για να σε καθοδηγήσει.

ΠΗΓΗ: huffingtonpost.gr

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου