ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
Loading...

10+1 Σημεία ανάλυσης επί των «σαρωτικών αλλαγών στην Παιδεία»


10+1 Σημεία ανάλυσης επί των «σαρωτικών αλλαγών στην Παιδεία»
Ή πως έρχεται το νέο κύμα της αντιμεταρρύθμισης και επί του περιεχομένου της δημόσιας εκπαίδευσης

Αρθογράφος:
Νίκος Τσούλιας

Ας δούμε όμως το διπλό σκηνικό των χωριών Ποτέμκιν, της δημαγωγίας και του βερμπαλισμού αφενός και της μαύρης πραγματικότητας...
      Η προσεκτική ανάγνωση με την ταυτόχρονη αναγκαία διεισδυτική εκπαιδευτική αντίληψη των κειμένων του Υπουργείου Παιδείας σημειώνουν δύο επίπεδα αναφοράς, ένα πεδίο που χαρακτηρίζεται από θεωρητική και άκρως ελκυστική γραφή λόγω των εικονικών καινοτομιών και των απεριόριστων ευχολογίων - και το οποίο υπερχειλίζει το όλο πλαίσιο - και ένα που συνδέεται με την εφαρμοστέα εκπαιδευτική πολιτική και που έχει ως απόλυτη βάση τις δεσμεύσεις του Υπουργείου από τα μνημόνια και από την εργαλειοθήκη του Ο.Ο.Σ.Α.

      Με αυτό τον τρόπο το Υπουργείο επιχειρεί να αποκρύψει την αντιεκπαιδευτική του πολιτική θέτοντας τον φουσκωμένο και  βερμπαλιστικό λόγο να καλύπτει τον πυρήνα της πολιτικής του. Επιχειρεί δε να εμφανίσει το όλο εγχείρημά του ως «μεταρρύθμιση» προκαλώντας βάναυσα τον ορθολογισμό και την κριτική σκέψη των εκπαιδευτικών και των πολιτών αλλά και την ιστορία και την κοινωνιολογία της εκπαίδευσης. Θα αρκούσε βέβαια ένα και μόνο εισαγωγικό ερώτημα, για να αποτιμηθεί η πολιτική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

      Είναι δυνατόν σε συνθήκες σκληρής λιτότητας και συνεχιζόμενης επί επτά χρόνια περιοριστικής πολιτικής λόγω των απανωτών μνημονίων, σε καιρούς που αποδομείται η δημόσια εκπαίδευση και αποσαθρώνεται όλο το πεδίο λειτουργίας των εκπαιδευτικών να έχουμε προοδευτικές αλλαγές στο σχολείο;

      Ας δούμε όμως το διπλό σκηνικό των χωριών Ποτέμκιν, της δημαγωγίας και του βερμπαλισμού αφενός και της μαύρης πραγματικότητας της ήδη υλοποιούμενης πρότασης επί του πεδίου της εφαρμοζόμενης κυβερνητικής πολιτικής αφετέρου.

      1) «Εισαγωγή της αυτοαξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών δομών το σχολικό έτος 2017-2018, με στόχο να δημιουργηθεί μια κουλτούρα συνεργατικού προγραμματισμού, αναστοχασμού και αποτίμησης των εκπαιδευτικών δράσεων που εφαρμόστηκαν, στην κατεύθυνση της βελτίωσης της ποιότητάς τους. Οριστικοποίηση των δεικτών προστιθέμενης αξίας κατά το σχολικό έτος 2018-2019».

      Σε τι συνίσταται ακριβώς η αυτοαξιολόγηση των σχολείων και η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών; Εδώ παρουσιάζονται αρκετές συγκεκριμένες σκέψεις και ιδέες για την αυτοαξιολόγηση των σχολείων, που εμφανίζεται να είναι και η πιο αθώα, δεν γίνεται κάτι ανάλογο όμως για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, γιατί επιχειρείται η σχετική απόκρυψή της. Αντίθετα, το Υπουργείο εμφανίζεται κατά καιρούς να μιλάει για την αξιολόγηση μόνο εκείνων που στοχεύουν να διεκδικήσουν διοικητική θέση στα σχολεία και γενικότερα στην εκπαίδευση.

      Κι όμως γίνονται δύο λαθροχειρίες, που εύκολα αποκαλύπτονται. α) Υπάρχει συγκεκριμένη απόφαση ψηφισμένη στα μνημόνια του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για αξιολόγηση όλων των εκπαιδευτικών, η οποία παίρνει και ακραία μορφή, αφού συνδέεται και με την απόδοση των μαθητών! Αυτή η δέσμευση δεν εμφανίζεται στα κείμενα -  που δίνει στη δημοσιότητα το Υπουργείο για λόγους σκοπιμότητας -, για να μη φορτωθεί το κάρο υπερβολικά και ανακοπεί η ταχύτητα της μεταρρύθμισης… β) Ακόμα και αν παραλείψουμε την πρώτη περίπτωση, η υλοποίηση της προσωπικής αξιολόγησης γι’ αυτούς που έχουν διοικητικές φιλοδοξίες δεν ανοίγει το κεφάλαιο γι’ όλους και μάλιστα με έναν διχαστικό τρόπο, αφού όσοι θα έχουν αξιολογηθεί, θα προβάλλουν την αξιολόγησή τους ως προσόν έναντι των άλλων που διστάζουν ή φοβούνται και πάντως δεν θα έχουν δυνατότητα εξέλιξης και προοπτικής;      

      2) Ας διαβάσουμε την αναφορά του Υπουργείου για το σχολείο. «Τα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έχουν μετατραπεί σε «εξεταστικά κέντρα», υποβαθμίζοντας σταδιακά την παιδαγωγική και εκπαιδευτική τους δυναμική. Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση έχει υποκατασταθεί από τη σκιώδη εκπαίδευση (φροντιστήρια), γεγονός που υπονομεύει την καθεαυτό εκπαιδευτική διαδικασία. Οι επιπτώσεις αυτής της κατάστασης ήταν μάλλον καταστροφικές για τις μεγαλύτερες τάξεις του Λυκείου. Το πρόβλημα αυτό δεν είναι όμως μόνο εκπαιδευτικό, αλλά και βαθύτατα κοινωνικό. Η αναδιοργάνωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στοχεύει στην αναβάθμιση του εκπαιδευτικού της ρόλου, της αυτονομίας της και της ανεξαρτησίας κάθε βαθμίδας, έτσι ώστε να προσφέρει τα μέγιστα εκπαιδευτικά οφέλη στους μαθητές. Η μεταρρύθμιση του Γυμνασίου θέτει τις βάσεις για μια πιο διεισδυτική και πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση των μαθητών, απαλλαγμένη από τον αυστηρό εξετασιοκρατικό χαρακτήρα. Η δημιουργία μια αυτόνομης βαθμίδας ανώτερης δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (Λύκειο) θα προετοιμάσει τους μαθητές για την είσοδό τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δίνοντας τους όλα τα απαραίτητα εφόδια, χωρίς ωστόσο να αναιρεί τον αυτόνομο εκπαιδευτικό ρόλο του σχολείου. Η αυτονομία του Λυκείου ως εκπαιδευτική βαθμίδα θα πρέπει να υπογραμμιστεί».

      Κατανοεί κανένας τίποτα συγκεκριμένο απ’ αυτή τη γενικολογία και την αοριστολογία, από τα ευχολόγια και την έκθεση ιδεών; «Τα σχολεία είναι εξεταστικά κέντρα και η δευτεροβάθμια εκπαίδευση έχει υποκατασταθεί από τα φροντιστήρια». Δηλαδή όλα αυτά τα χρόνια εμείς οι εκπαιδευτικοί των Γυμνασίων και των Λυκείων εργαζόμαστε και διδάσκουμε ως φροντιστές μη εκπαιδεύοντας αλλά φροντίζοντας μόνο τους μαθητές για τις εξετάσεις και δεν το έχουμε ούτε καν αντιληφθεί; Δεν νομίζω ότι έχει υπάρξει μεγαλύτερη προσβολή για τους καθηγητές και για τις καθηγήτριες απ’ αυτή, γιατί ισχυρίζεται ο αριστερός και μεταρρυθμιστής Υπουργός μας ότι στα σχολεία δεν επιχειρείται κανένα έργο μόρφωσης και παιδείας ούτε διαπαιδαγώγησης και κοινωνικοποίησης ούτε πολιτισμικών δραστηριοτήτων και ευρύτερων κοινωνικών πρωτοβουλιών! Και προφανώς δεν ισχυρίζομαι ότι είμαστε ικανοποιημένοι, αλλά ότι γίνεται σοβαρή και συστηματική προσπάθεια αυτό το ξέρουν γονείς και μαθητές και φυσικά εμείς οι εκπαιδευτικοί. Το φοβερό είναι να μιλάει για μονομέρεια του σχολείου ο κ. Γαβρόγλου, όταν παίρνει άκρως περιοριστικά μέτρα για να εξαφανιστεί όλη αυτή η προσπάθεια και ο πολιτιστικός πλούτος των σχολείων!  

      3) Συνεχίζουμε την ανάγνωση για την επαγγελματική εκπαίδευση, για την οποία υπάρχει καλύτερη αναφορά στο β΄  μέρος της ανάλυσής μας. «Για να επιτύχουν όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, προϋπόθεση αποτελεί η ενίσχυση της τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης, καθώς και η αναβάθμιση της θέσης της στην ελληνική κοινωνία. Αυτό θα καταστήσει την επαγγελματική εκπαίδευση  ελκυστικότερη και θα αυξήσει τον αριθμό των μαθητών».

      Εδώ δεν έχουμε μια απλή εμφάνιση του ούτως ή άλλως διάχυτου και κυρίαρχου δημαγωγικού λόγου του Υπουργείου, γιατί στην πράξη όλες του οι αποφάσεις και οι ενέργειές του ακόμα και οι σκόπιμες παραλείψεις του κατατείνουν στην αποσάθρωση της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης. Άλλωστε έχει ομολογηθεί ότι στρατηγικός στόχος της κυβέρνησης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι η διαμόρφωση ενός τύπου Λυκείου – προφανώς Γενικού Λυκείου – με λίγο «πασάλειμμα» Τεχνικής εκπαίδευσης. Ουσιαστικά ο θεσμός της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης μετασχηματίζεται σε κατάρτιση εκτός τυπικού εκπαιδευτικού συστήματος. Όλες οι σημερινές εξελίξεις τείνουν προς αυτή την κατεύθυνση. Τα ΕΠΑ.Λ., τα γνωστικά αντικείμενα, οι ειδικότητες των εκπαιδευτικών και οι μαθητές μειώνονται και απαξιώνονται. Και στον κοντινό ορίζοντα εμφανίζεται η Κατάρτιση, που όλο και περισσότερο μπαίνει στην ατζέντα του Υπουργείου, προς την οποία θα οδηγηθεί το μεγάλο μέρος των εκπαιδευτικών.  

      4) «Σημαντικό στοιχείο της όλης προσπάθειας είναι η συνεχής κατάρτιση του εκπαιδευτικού προσωπικού και η ανάπτυξη του απαραίτητου θεσμικού πλαισίου. Επιπρόσθετα, η βελτίωση της βασικής εκπαίδευσης των εκπαιδευτικών και η περαιτέρω κατάρτισή τους θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην όλη προσπάθεια».

      Τι έχει γίνει ή τι σχεδιάζεται να γίνει προς αυτή την κατεύθυνση; Το απόλυτο τίποτα. Για να διαμορφωθεί ένα πλαίσιο Παιδαγωγικής Κατάρτισης των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που είναι και ένα βασικό έλλειμμα της εκπαίδευσής μας, απαιτείται μια συνολική προσπάθεια που δεν μπορεί να λυθεί με μονομερείς αποφάσεις του Υπουργείου αλλά χρειάζεται συνεννόηση και με τα Πανεπιστήμια. Είναι δε τόσο μικρή η δυνατότητα των Πανεπιστημίων με την οικονομική ασφυξία που έχουν, που μπορούμε να ισχυριστούμε για την όλη πρόταση ότι «απλώς κουβέντα να γίνεται». Και πριν απ’ αυτό, το Υπουργείο δεν έχει ούτε καν κάποιες βασικές ιδέες. Αλλά και στο πεδίο της επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών συνολικά, που είναι σαφώς και πιο εύκολη υπόθεση, «δεν κουνιέται φύλλο».

      5) Στο Γυμνάσιο έχουμε ορατές αλλαγές. Τι έχει δρομολογηθεί ή τι δρομολογείται; «Δύο τετράμηνα αντί των τριών τριμήνων. Με αυτόν τον τρόπο, κατανέμονται καλύτερα οι εξεταστικές περίοδοι στη διάρκεια του σχολικού έτους, θα μειωθεί το βάρος των εξετάσεων και θα υπάρξει περισσότερος χρόνος για ποιοτική διδασκαλία. Η διδασκαλία θα ολοκληρώνεται στο εξής στις 31 Μαΐου και οι εξετάσεις θα γίνονται τον Ιούνιο σε 4 μαθήματα (επί του παρόντος: Νέα ελληνική Γλώσσα και Λογοτεχνία, Ιστορία, Φυσική και Μαθηματικά). Σύντομα, ένα πιο ορθολογικό πρόγραμμα που θα σέβεται τόσο τον αριθμό των μαθημάτων όσο και τις ώρες της διδασκαλίας τους θα αρχίσει να θεσμοθετείται σταδιακά στα σχολεία, αντί για την πληθώρα των μαθημάτων που εξετάζονται στο υπάρχον σύστημα (12-14)… Προβλέπεται η ενισχυτική διδασκαλία μετά το τέλος των προαγωγικών εξετάσεων για τους μαθητές που δεν συγκέντρωσαν προβιβάσιμο βαθμό σε ένα ή περισσότερα μαθήματα. Τρεις διδακτικές ώρες (ελεύθερη επιλογή) θα μπορούν να διατεθούν από τους διδάσκοντες κατά βούληση με ποικίλους τρόπους (δημιουργική απασχόληση, ενισχυτική διδασκαλία, συνελεύσεις καθηγητών). Ταυτόχρονα, θα επιδιωχθεί η  αναβάθμιση των βιωματικών δράσεων και των συνθετικών εργασιών. Πιλοτική εφαρμογή της περιγραφικής αξιολόγησης των μαθητών παράλληλα με το υπάρχον αριθμητικό σύστημα».

      Ποιο είναι τα αρνητικά στοιχεία σ’ αυτή την επιχειρούμενη αναδιάρθρωση του Γυμνασίου; Η μείωση των γνωστικών αντικειμένων, η διαίρεσή τους σε «κύρια» και σε «δευτερεύοντα»  με κριτήριο το ποια μαθήματα θα έχουν και γραπτές εξετάσεις – κάτι που παραπέμπει σε πρακτικές του παρελθόντος αλλά με περισσότερο μελανά γράμματα  απαξίωσης διάφορων επιστημονικών κλάδων - και τέλος η χαλάρωση του συστήματος αξιολόγησης των μαθητών. Εδώ οφείλουμε να δεχτούμε ότι η προτεινόμενη πολιτική είναι σύμφωνη με την ιδεολογική θεώρηση που έχει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για την εκπαίδευση. Θεωρούσε πάντα ότι μια εκπαίδευση με λιγότερες και ευκολότερες εξεταστικές λειτουργίες είναι πιο δημοκρατική!

      Αλλά σε τι συνίσταται η δημοκρατικότητά της, στο ότι οι μαθητές θα τελειώνουν πιο εύκολα το Γυμνάσιο; Μπορεί να υπάρξει ακόμα πιο εύκολη διαδικασία απ’ αυτή που ήδη έχει το Γυμνάσιο; Η χαλάρωση ενός εκπαιδευτικού θεσμού σημαίνει ότι αποτελεί στοιχείο εκδημοκρατισμού; Αλλά πώς αλλιώς θα δικαιολογήσει την αυθαίρετη και πρόχειρη προσέγγιση ο κ. Γαβρόγλου που ισχυρίζεται ότι «το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι το πιο καταπιεστικό», χωρίς να μας εξηγεί στοιχειωδώς πού αυτό γίνεται και πώς έχουμε γίνει καταπιεστές εμείς οι εκπαιδευτικοί χωρίς να το έχουμε καν συνειδητοποιήσει;

      Πού αποβλέπει το συνολικό σχέδιο; Στη διαμόρφωση ενός χαλαρού Γυμνασίου και Λυκείου σύμφωνα με τη βασική εκπαιδευτική και ιδεολογική αντίληψη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ότι ένα σχολείο με λιγότερες εξετάσεις και ένα εκπαιδευτικό σύστημα «μη καταπιεστικό» - κατά τη δική του ορολογία – είναι δημοκρατικοί θεσμοί! Προφανώς θα ελπίζουν οι καθοδηγητές του κόμματος να καταλάβουν αυτό τον πρωτοποριακό δρόμο της απελευθέρωσης της εκπαίδευσης και άλλες χώρες…  

Υ.Γ.

Ακολουθεί το:   10+1 Σημεία ανάλυσης επί των «σαρωτικών αλλαγών στην Παιδεία» (β μέρος)

10+1 Σημεία ανάλυσης επί των «σαρωτικών αλλαγών στην Παιδεία» (β μέρος)

Του Νίκου Τσούλια

Ή πως έρχεται το νέο κύμα της αντιμεταρρύθμισης και επί του περιεχομένου της δημόσιας εκπαίδευσης


Το παρόν κείμενο είναι συνέχεια του πρώτου μέρους: 10+1 Σημεία ανάλυσης επί των «σαρωτικών αλλαγών στην Παιδεία»

      6) Νέο Λύκειο και εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Τι προτείνεται εδώ στον πολύπαθο θεσμό του Λυκείου; «Το σύστημα εισαγωγής στα Πανεπιστήμια βασίζεται στις πανελλαδικές εξετάσεις, ένα σύστημα που με τα χρόνια έχει κερδίσει τη συναίνεση της κοινωνίας ως λειτουργικό και μάλλον αδιάβλητο. Το σύστημα αυτό, ωστόσο, έχει εξαντλήσει  τις ωφέλιμες δυνατότητές του και παίζει ελάχιστο παιδαγωγικό και εκπαιδευτικό ρόλο, αφού δεν μπορεί να εξασφαλίσει ότι οι μαθητές θα σπουδάσουν το αντικείμενο που τους ενδιαφέρει πραγματικά. Μια από τις πολλές αρνητικές επιπτώσεις του είναι επίσης ότι σταδιακά υπονόμευσε (έως και ακύρωσε) την εκπαιδευτική διαδικασία στις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου και σχεδόν όλοι οι υποψήφιοι παρακολουθούν φροντιστηριακά μαθήματα έξω από το σχολείο και μελετούν αποκλειστικά τα μαθήματα που εξετάζονται για την εισαγωγή τους στα ΑΕΙ».

      Τα ερωτήματα και οι ενστάσεις είναι αυτονόητα και απλά. α) Γιατί το σύστημα των πανελλαδικών εξετάσεων είναι «μάλλον αδιάβλητο» και όχι αδιάβλητο; Και αν δεν είναι αδιάβλητο, τι κάνει το Υπουργείο προς τούτο – απλώς παρατηρεί και θεωρητικολογεί; Μήπως αυτή η προσέγγισή του εξυπηρετεί την σκοπιμότητά του, για να εμφανιστεί η αμφισβήτηση του συστήματος ως ανάγκη και ως φυσική συνέπεια;

      β) Για να υπάρξει σύστημα - που θα εισάγει τους μαθητές μόνο στην πρώτη τους επιλογή - μια λύση υπάρχει, να διενεργούν τη διαδικασία εισαγωγής τα ίδια τα πανεπιστήμια. Υπάρχει τέτοια δυνατότητα σήμερα στη χώρα μας με ένα μαζικό σύστημα πρόσβασης;

      γ) Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι ένας υποψήφιος θέλει μόνο την πρώτη του επιλογή; Αν δηλαδή δεν εισάγεται στην Ιατρική, γιατί να μην έχει τη δυνατότητα να σπουδάζει κάτι παρεμφερές επιστημονικά που σε κάθε περίπτωση θα το επιλέγει ο ίδιος; Μπορεί να υπάρξει σύστημα με βάση τη σημερινή πραγματικότητα, στο οποίο ο υποψήφιος ή θα εισάγεται στην  πρώτη του επιλογή ή θα μένει εκτός κάθε τομέα σπουδών. Υπάρχει περίπτωση να πάρει τέτοια ευθύνη το Υπουργείο και ο όποιος Υπουργός;

      δ) Ποιο είναι το μαγικό ραβδί με το οποίο θα καταργήσει τα φροντιστήρια; Σχεδόν όλοι οι Υπουργοί Παιδείας στη μεταπολίτευση έβαζαν στο στόχαστρό τους το ίδιο πρόβλημα. Ποιο είναι το αποτέλεσμα; διαρκής επιβεβαίωση, μετεξέλιξη και μάλλον ενίσχυση των φροντιστηρίων. Εδώ για έναν απλό μελετητή της εκπαίδευσης μια ερμηνεία υπάρχει. Οι Υπουργοί δεν έχουν καν κατανοήσει το πώς προκύπτουν τα φροντιστήρια. Και είναι κρίμα, γιατί με αυτό τον τρόπο καταδεικνύουν τη γύμνια της πολιτικής τους και τη ρηχότητα της σκέψης τους. Ωστόσο, είναι αιτιολογημένη η σχετική αναφορά από τον κ. Γαβρόγου, αφού πρόκειται για το μεγαλύτερο δημαγωγό Υπουργό που πέρασε από την εκπαίδευση.

      Συνεχίζουμε τη θεώρησή μας στο ίδιο θέμα παραθέτοντας τα επόμενα βήματα.   «Προτεραιότητα της κυβέρνησης είναι να αναβαθμίσει το Λύκειο και να αποκαταστήσει την ενδεδειγμένη λειτουργία του και τον παιδαγωγικό του ρόλο. Σε αυτό το πλαίσιο, οι εισαγωγικές εξετάσεις όπως ισχύουν αυτή την στιγμή θα καταργηθούν και η εισαγωγή στα ΑΕΙ θα γίνεται με βάση την επίδοση στο Λύκειο. Η εφαρμογή αυτής της μεταρρύθμισης προϋποθέτει ριζικές αλλαγές στα ΑΕΙ, που θα πρέπει να προγραμματιστούν παράλληλα με τις αλλαγές στο Λύκειο».

      Ώστε η εισαγωγή των μαθητών θα γίνεται με βάση την επίδοση στο Λύκειο! Και πώς θα προκύπτει αυτή η επίδοση; Όσο δεν αναφέρει τίποτα σχετικό ο Υπουργός θα έπρεπε να μη δίνουμε καμιά σημασία. Γιατί από τη στιγμή που έγινε Υπουργός σχεδόν κάθε εβδομάδα «καταργεί τις Πανελλαδικές εξετάσεις». Αλλά είναι τόσο καθοριστικό για τους μαθητές και για το εκπαιδευτικό μας σύστημα και για την κοινωνία το όλο ζήτημα που δεν μπορούμε να σιωπούμε στη συνεχιζόμενη δημαγωγία του κ. Γαβρόγλου.

      Το πρώτο – και ίσως το κύριο - που θέλω να σημειώσω είναι ότι οι μαθητές μας να μην ακούνε «τα ψεύτικα, τα λόγια, τα μεγάλα» και να διαβάζουν όσο πιο έντονα και πιο συστηματικά μπορούν, γιατί οι Πανελλαδικές δεν μπορούν να καταργηθούν από κανέναν Υπουργό. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να μεταφερθούν στο Απολυτήριο του Λυκείου, στο Εθνικό Απλυτήριο. Ακόμα και σε μια «συζήτηση για τη συζήτηση», δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση κανένας καθηγητής και καμιά καθηγήτρια και κανένας Σύλλογος Διδασκόντων και σε κανένα δημόσιο τουλάχιστον λύκειο να πάρει την ευθύνη της εισαγωγής των μαθητών στο Πανεπιστήμιο με βάση τη δική του βαθμολογία ή τις δικές του ενδοσχολικές εξετάσεις.    

      7) «Το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων σχεδιάζει μια σειρά από μεταρρυθμίσεις τόσο στην πρωτοβάθμια όσο και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Στόχος είναι να εξορθολογιστεί το παρόν σύστημα, ώστε να μεγιστοποιηθεί η αποτελεσματικότητά του. Στο επίκεντρο της προσπάθειας βρίσκεται η διασφάλιση της παιδαγωγικής αυτονομίας της σχολικής μονάδας, η απαλλαγή της από το βάρος της γραφειοκρατίας και η αυτοξιολόγηση του έργου της σχολικής μονάδας – επιλογές που βρίσκονται στο πνεύμα των προσεγγίσεων του ΟΟΣΑ…».

      Εδώ εμφανίζεται ο εξορθολογισμός, η αποτελεσματικότητα και η αξιολόγηση, όπως τα προσδιορίζει ο Ο.Ο.Σ.Α. και η αγορά. Δεν χρειάζεται καμιά σχετική αναφορά. Σίγουρα θα γελάει ο πάλαι ποτέ «Συνασπισμός» και ο προκυβερνητικός ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με το σημερινό ευαγγέλιο του μνημονιακού ΣΥ.ΡΙΖ.Α., την εργαλειοθήκη του βασικού θεσμού του μεγάλου ιδεολογικού και ταξικού αντίπαλου, του διεθνούς κεφαλαίου και του καπιταλισμού! Άλλωστε έχει αλλάξει και η άποψη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τώρα ως προς το ποιος είναι ο ταξικός εχθρός και θα την ξανααλλάξει όταν βρεθεί στην αντιπολίτευση…

       8) «Συνένωση των ειδικοτήτων / τομέων των εκπαιδευτικών». Και εδώ δεν αναφέρεται τίποτα το συγκεκριμένο. Αοριστολογία και γενικολογία και κυρίως καλά λόγια για την πολιτική που θα κάνουν. Δηλαδή καθρεφτίζονται στο κάτοπτρο της αυταρέσκειας και της δημαγωγίας και βλέπουν είδωλα πιο όμορφα από τα αντικείμενα! Εδώ υπάρχει και το πρόβλημα των εκλογικών διαδικασιών των Συνεδρίων των δύο εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών με την αυτονόητη σκοπιμότητα, για να μη «θιγεί» περαιτέρω η ούτως ή άλλως καταρρέουσα συνδικαλιστική παράταξη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

      9) «Αναβάθμιση της ειδικής αγωγής με τη θέσπιση εσωτερικών κανονιστικών διαδικασιών για τα σχολεία Ειδικής Αγωγής, τα Τμήματα Ενσωμάτωσης, την Επιτροπή Διαγνωστικής Εκπαιδευτικής Αξιολόγησης και Υποστήριξης, τη Διαφορική Διάγνωση, τα Κέντρα Αξιολόγησης και Υποστήριξης για Ειδικές Εκπαιδευτικές Ανάγκες κλπ., καθώς και για τα καθήκοντα των εκπαιδευτικών και άλλων εξειδικευμένων στελεχών που εργάζονται σε δομές ειδικής αγωγής και για τα καθήκοντα των σχολικών συμβούλων, με την προοπτική να επαναπροσδιοριστεί ο ρόλος των δύο (2) καθηγητών (ενός γενικού και ενός ειδικού) στην τάξη και να αναπτυχθούν συνεργατικές πρακτικές. Διεπιστημονική προσέγγιση της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης σε συνεργατικό πλαίσιο…».

      Όλα αυτά τα σπουδαία και τα όμορφα θα πραγματοποιήσει το Υπουργείο μας. Φυσικά και δεν έχει καμιά σημασία και αξία η εν τοις πράγμασι ασκούμενη πολιτική του που αποδομεί τον όλο θεσμό της Ειδικής Αγωγής και εκτός αυτού δεν ανταποκρίνεται ούτε στις στοιχειώδεις ανάγκες της λειτουργίας της. Τι να πρωτο- αναφερθεί εδώ που ρημάζονται όλα: αναλογίες μαθητών προς εκπαιδευτικούς, διαμόρφωση τμημάτων, επιστημονικά προσόντα, ειδικότητες εκπαιδευτικών, επιδόματα, κοινωνικές πολιτικές;  

      10) Επαγγελματική Εκπαίδευση και Εκπαίδευση Ενηλίκων. «Η επαγγελματική εκπαίδευση και η εκπαίδευση ενηλίκων αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του εκπαιδευτικού συστήματος και διαδραματίζουν διττό ρόλο: Αφενός, ενισχύουν την ικανότητα και επιτρέπουν στους νέους αποφοίτους και ενήλικες να ανταποκριθούν στις νέες προκλήσεις που εμφανίζονται στην αγορά εργασίας. Από την άλλη πλευρά, μετριάζουν τις κοινωνικές ανισότητες και εξισορροπούν τη μαθησιακή διαδικασία. Όπως ορίζεται στο Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο για την Επαγγελματική Εκπαίδευση, το υπάρχον σύστημα πρέπει και θα βελτιωθεί σε όλα τα επίπεδα. Οι ειδικές διατάξεις και τα άμεσα μέτρα περιλαμβάνουν: Καθιέρωση ενός νέου συστήματος για την επαγγελματική εκπαίδευση. Η εθνική και τεχνική επιτροπή που προβλέπεται στο πρόγραμμα-πλαίσιο θα τεθεί σε εφαρμογή το 2017… Εισαγωγή νέων προγραμμάτων σπουδών και οδηγών σπουδών στο ΕΠΑΛ / IEK το 2017. Καθορισμός κανόνων για την ενίσχυση της κινητικότητας των πτυχιούχων ΕΠΑΛ / ΙΕΚ και διευκόλυνση της πρόσβασης στα ΑΕΙ».

      Εδώ, έστω και σημειολογικά, αποκαλύπτεται η βασική γραμμή του Υπουργείου. Αποκαλύπτεται η μετακόμιση της επαγγελματικής εκπαίδευσης από τη λυκειακή βαθμίδα στον αδιαβάθμητο θεσμό της κατάρτισης. Γι’ αυτό και συνεξετάζεται η επαγγελματική εκπαίδευση με την εκπαίδευση ενηλίκων και γίνεται ταυτόχρονη αναφορά σε ΕΠΑΛ και ΙΕΚ, σαν να είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

      Συμπερασματικά, μέχρι τη λαοσωτήρια συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ. είχαμε την μνημονιακή πολιτική επί των εξωτερικών και δομικών στοιχείων της εκπαίδευσης. Τώρα αυτή αλλά και πιο σκληρή πολιτική χτυπάει τον πυρήνα της εκπαίδευσης. Εισέρχεται στο περιεχόμενο του σχολείου, στη λειτουργία της  αίθουσας διδασκαλίας, στο παιδαγωγικό και μορφωτικό έργο του εκπαιδευτικού. Αν εφαρμοστούν όλα αυτά, τίποτα δεν θα θυμίζει το χθες. Θα εισαγάγουν ένα εφιαλτικό αύριο φτιαγμένο με υλικά μνημονίων. Θα τιτλοφορείται δε ως «μεταρρύθμιση»!

      10+1) Και ενώ έχουμε σαρωτικές αλλά βαθιά συντηρητικές αλλαγές,   το οργανωμένο εκπαιδευτικό κίνημα είναι κάπου αλλού - όχι πάντως στην  Ελλάδα του 2015 - 2017. Είναι απόλυτα προφανές ότι στις συνειδήσεις των εκπαιδευτικών αλλά και στην ιστορία της εκπαίδευσης δεν θα καταγραφεί μόνο η αντικπαιδευτική πολιτική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αλλά και η ένοχη σιωπή και αδράνεια του Δ.Σ. της αριστερής / δεξιάς  ΟΛΜΕ!

      Και οι εκπαιδευτικοί προσπαθούν να περισώσουν την παρέμβαση του κλάδου τους για όλα αυτά με την προσωπική γνώμη τους κατά μόνας μέσα από τις ιστοσελίδες και από τις προσωπικές τους συζητήσεις! Γιατί όλα τα πεδία της συλλογικής αναφοράς τους του πάλαι ποτέ κραταιού εκπαιδευτικού κινήματος έχουν ακυρωθεί από την ίδια την ηγεσία του…

      Και για να παραφράσω τον Χαρίλαο Φλωράκη, «οι ζευγάδες θα φύγουν και όχι μόνο δεν θα αφήσουν ούτε έναν κόκκο σπόρου για δείγμα», αλλά και θα ερημώσουν τα χωράφια και θα χρειαστούν χρόνοι και καιροί για το ξελόγγιασμα και το ξεχέρσωμά τους.

      Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ξέρει τι γίνεται σήμερα και, πολύ περισσότερο, ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν τον αφορούν και μπορεί να παρατηρεί όλα αυτά που γίνονται στην πεδιάδα από το μακρινό λόφο; 

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου