ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
Loading...

Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση Κέρκυρας: Οι συνάδελφοι με τα «καθαρά χέρια» και οι άλλοι με τα «βρώμικα»

Αποτέλεσμα εικόνας για καθαρα και βρωμικα χερια
Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση Κέρκυρας: Οι συνάδελφοι με τα «καθαρά χέρια» και οι άλλοι με τα «βρώμικα»


 Η διαδικασία επιλογής διευθυντών είναι μία διαδικασία με πελατειακά χαρακτηριστικά που γίνεται με παρόμοιο τρόπο πολλές δεκαετίες και πολύ πριν τις σημερινές κατευθυντήριες γραμμές για την εκπαίδευση του ΟΟΣΑ και το περίφημο «νέο σχολείο». Η άποψη του ΟΟΣΑ για τον τρόπο επιλογής στελεχών είναι με λεπτομέρειες καταγραμμένη στο ντοκουμέντο του με τίτλο «Προτάσεις για την εκπαιδευτική πολιτική στην Ελλάδα». Στο κείμενο αυτό ρητά λέγεται ότι :«Εάν το σύστημα πρόσληψης σχολικών ηγετών δεν αλλάξει ριζικά, τα ελληνικά σχολεία δείχνουν ελάχιστα προετοιμασμένα να υλοποιήσουν το σύστημα αυτοαξιολόγησης με επιτυχία και με παραγωγικό τρόπο».

Η κυβέρνηση  με πρόσχημα την απόφαση του ΣΤΕ επέλεξε να επαναφέρει τη συνέντευξη και να εισαγάγει  τη συμβουλευτική γνωμοδότηση του συλλογικού σώματος των μονίμων ( πλην των αναπληρωτών, διαμορφώνοντας έτσι δύο σώματα μέσα στα σχολεία). Η πρόθεσή της είναι να φτιάξει το δικό της μηχανισμό στη διοίκηση της εκπαίδευσης , σύμφωνα με τα μέτρα της.

Στις κρίσεις για διευθυντές σχολείων επιλέξαμε τη συμμετοχή του αιρετού μας στη βαθμολόγηση, με βασικό κριτήριο τη γνωμοδότηση του κουτσουρεμένου συλλόγου διδασκόντων αλλά και τη δημοκρατική συμπεριφορά των υποψηφίων και τη στάση τους, όταν και όπου προέκυψε, στο κορυφαίο για τον κλάδο θέμα της αξιολόγησης-αυτοαξιολόγησης. Έτσι όπως διαμορφώθηκαν τα πράγματα, έπρεπε να  μην επιτραπεί ούτε στην κυβερνητική παράταξη ούτε στη διοίκηση γενικότερα να χρησιμοποιήσει ως φύλλο συκής τις αποφάσεις αυτών των, έστω και κουτσουρεμένων, συλλογικών οργάνων.

 Είναι πολιτικά και συνδικαλιστικά πρωτόγονο να ανάγει κανείς σε θέμα αρχής τη συμμετοχή ή όχι σε μία τέτοιου είδους διαδικασία. Ανάλογα με τις συνθήκες και τους συσχετισμούς, μπορεί να κριθεί ότι είναι αναγκαία η συμμετοχή ή όχι σ΄ αυτήν, καθώς και οι όροι αυτής της συμμετοχής. Φυσικά και ξέραμε ότι η «καθαρή» και ασφαλής, επιπλέον, στάση είναι η παύλα στις κρίσεις των διευθυντών. Από την ασφάλεια, όμως, της παραλίας προτιμήσαμε το κολύμπι με τους καρχαρίες.  Είναι πιθανό να μην μπορέσουμε να αποτρέψουμε την επιβολή εντελώς ακατάλληλων ανθρώπων ως διευθυντών, οι συνάδελφοι όμως θα ξέρουν πως κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας. Αυτό το τελευταίο για μας είναι αρκετό, γιατί ενισχύει τους δεσμούς εμπιστοσύνης που για πολλά χρόνια μάς συνδέουν με τους συναδέλφους και θα κάνει πιο εύκολη τη συσπείρωση του σωματείου στη μάχη ενάντια στην αξιολόγηση που έρχεται.

Είναι ακραία και οδηγεί στην απομόνωση από τους συναδέλφους μας η άποψη ότι «Όποιος και να επιλεγεί ως διευθυντής, δεν έχει σημασία, αφού ο ρόλος του θα είναι αυτός του μάναντζερ στην υλοποίηση της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής». Είμαστε της άποψης ότι έχει σημασία ποιοι τοποθετούνται ως διευθυντές. Η σημασία των προσώπων είναι μικρή, συγκρινόμενη με το ευρύτερο πλαίσιο της βάρβαρης επίθεσης που δέχεται ο κόσμος της εργασίας. Ωστόσο, είναι υπαρκτή , έχει να κάνει με την καθημερινότητα των συναδέλφων, την οποία ένα εργατικό σωματείο δεν μπορεί να αγνοεί και να προσπερνά με ελαφριά καρδιά.

Είναι ντροπή μια αριστερή παράταξη να χαρακτηρίζει «μπάχαλο» τις διαδικασίες διαμόρφωσης γνώμης μέσα στο σωματείο. Η Γενική Συνέλευση για μας είναι σκεπτόμενο σώμα, το ανώτατο όργανο εργατικής δημοκρατίας. Δεν είναι ιμάντας υλοποίησης των αποφάσεων των ανώτερων συνδικαλιστικών οργάνων, όπως τη θέλει μία αντίληψη που διαπερνάει διάφορους συνδικαλιστικούς χώρους και συμβάλλει στην κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος. Φυσικά και σε συνθήκες περίπλοκες και αντιφατικές, όπως όταν πχ η ΔΑΚΕ στη ΔΟΕ  ψηφίζει την απεργία-αποχή, ενώ στην ΟΛΜΕ ακολουθεί άλλη στάση, όταν οι συνάδελφοι για διάφορους λόγους δεν πλαισιώνουν τη γραμμή της απεργίας-αποχής, θα υπάρχει προβληματισμός και αντικρουόμενες απόψεις ακόμη και εντός των συνδικαλιστικών χώρων. Αυτοί που, οχυρωμένοι πίσω από «άνωθεν ξεκάθαρες θέσεις»  δε βλέπουν ότι από την κοινωνική καταστροφή που συντελείται ο μοναδικός κερδισμένος είναι ο νέος δικομματισμός, όπως φαίνεται και από τα αποτελέσματα των εκλογών για το συνέδριο της ΟΛΜΕ αλλά και τοπικά από τις εκλογές του ΣΕΠΕ, προφανώς δεν προάγουν τη μαχητικότητα και τη συσπείρωση του κλάδου.

Είναι ντροπή, ακόμη, για  ένα σωματείο, όπως η ΕΛΜΕ Κέρκυρας, να καταγγέλλεται ότι «οι περισσότεροι μπήκαν στην διαδικασία της αξιολόγησης των διευθυντών» , λες και δεν είναι γνωστό τι συνέβη πανελλαδικά. υπαινισσόμενοι ότι σε άλλες ΕΛΜΕ  μπήκαν λιγότεροι στην διαδικασία της αξιολόγησης. Όσον αφορά την ιστορία της ΕΛΜΕ Κέρκυρας, την περίοδο που χιλιάδες σχολεία έκλειναν σε όλη την Ελλάδα, στην ΕΛΜΕ Κέρκυρας δεν έκλεισε κανένα και  στην απεργία διαρκείας του 2013 κρατήσαμε ένα από τα υψηλότερα πανελλαδικά ποσοστά συμμετοχής μέχρι το τέλος. Να θυμίσουμε επίσης πως στην ΕΛΜΕ Κέρκυρας δεν εφαρμόστηκε μέχρι στιγμής ούτε στο ελάχιστο η μαθητεία στα ΕΠΑΛ.

Όμως δεν είναι καιρός για  αριστερούς εμφύλιους. Το μεγάλο ζητούμενο είναι η ενότητα των αριστερών και ριζοσπαστικών δυνάμεων για την αντιμετώπιση αυτού που   έρχεται. Από τη μεριά της παράταξής μας κάνουμε ό,τι μπορούμε, ώστε να καλλιεργηθεί κλίμα συνεργασίας των αριστερών παρατάξεων. Όσοι δεν το κατανοούν αυτό, ας σκεφτούν ότι όλοι μαζί θα υποστούμε τις συνέπειες, αν επικρατήσει στη χώρα ένα κύμα συντηρητικής αναδίπλωσης. Τους διαβεβαιώνουμε ότι το κύμα αυτό θα επιχειρήσει όλους να μας πνίξει και δε θα ξεχωρίσει αυτούς με τα «καθαρά χέρια » από τους άλλους με τα «βρώμικα». Με δεδομένο ότι οι επιλογές της <<πρώτη φορά αριστερής>> κυβέρνησης διευκολύνουν τα μέγιστα αυτήν την εξέλιξη, το θέμα είναι τι θα κάνουμε εμείς, οι υπόλοιποι, για να την ανακόψουμε.


                                                                             Κέρκυρα, 25-6-2017

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου