ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
Loading...

Β. Ραφαηλίδης. Ενας αιρετικός διανοούμενος. Πέθανε σαν σήμερα το 2000 Ένα κεφάλαιο από το βιβλίο του «Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας».


Β. Ραφαηλίδης. Ενας αιρετικός διανοούμενος. Πέθανε σαν σήμερα το 2000

Ένα κεφάλαιο από το βιβλίο του «Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας».

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Σαν σήμερα στις 8 Σεπτέμβρη του 2000 αφήνει την τελευταία του πνοή στην Αθήνα ένας διανοούμενος, αγωνιστής της δημοκρατίας, αφήνοντας πίσω του ένα σημαντικό έργο. Ο Βασίλης Ραφαηλίδης.

Ανεξάρτητα τι γνώμη έχει κανείς για τα πολιτικά πιστεύω που είχε, δεν μπορεί παρά να του αναγνωρίσει την ευρυμάθεια του, τον μοναδικό τρόπο γραφής που διέθετε και με τον οποίο κατόρθωνε τα πιο «δύσκολα» θέματα να τα εκλαϊκεύει και να τα παρουσιάζει με τον δικό του μοναδικό τρόπο.

Σε μια αναζήτηση στο μπλοκ μας θα συναντήσετε αρκετά δικά του κείμενα. Και τώρα –με αφορμή την ημερομηνία θανάτου του- δεν θα κάνουμε καμιά αναφορά στην βιογραφία του. Αλλωστε αυτή πολύ εύκολα μπορείτε να την συναντήσετε στο διαδίκτυο.

Όμως παραθέσουμε σε μορφή κειμένου το κεφάλαιο «Ποιος μπορεί στ’ αλήθεια να πλουτίσει»,  από το βιβλίο του «Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας».

Καλή σας ανάγνωση

Βασίλη Ραφαηλίδη: «Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας»


ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ ΝΑ ΠΛΟΥΤΙΣΕΙ

image002Εκμετάλλευση ετυμολογικά σημαίνει «βγάλσιμο του μετάλλου» (απ’ το μετάλλευμα που το περιέχει και που υπάρχει σε φυσική κατάσταση). Η συναρπαστική λογική της γλώσσας αποκαλύπτει όλο το εύρος και όλο το βάθος αυτής της τρομερής λέξης, γύρω από την οποία περιστρέφονται όλοι οι κοινωνικοί αγώνες από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας. Αν μάλιστα πάρουμε υπόψη πως το πιο σπάνιο και συνεπώς πολύτιμο μέταλλο που υπάρχει στη φύση είναι ο χρυσός, τότε ο εκμεταλλευόμενος θα μπορούσε να είναι κάτι σαν… χρυσωρυχείο. Πράγματι, για να ’χεις χρυσό σε ράβδους ή σε νόμισμα δεν είναι ανάγκη να ’σαι χρυσωρύχος, αρκεί να ’σαι εκμεταλλευτής. Συνεπώς, πρέπει να ‘χεις γύρο σου ανθρώπους, έτοιμους να παίξουν το ρόλο του «μεταλλεύματος». Όμως, κανείς δεν θα δεχόταν να παίξει αυτό το φριχτό ρόλο, έτσι για πλάκα. Άλλωστε, ο κάθε λογικός άνθρωπος θα προτιμούσε να ’ναι εκμεταλλευτής, παρά εκμεταλλευόμενος, αν έμπαινε μπροστά στο δίλημμα.

Η τεράστια γοητεία του καπιταλισμού (η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας, όπως λέει ο Μπουνιουέλ) συνίσταται στο ότι δίνη σε όλους την ελπίδα πως θα μπορούσαν κάποτε να περάσουν απ’ τη θέση του εκμεταλλευόμενου, στη θέση του εκμεταλλευτή. Κι αυτό πράγματι μπορεί να γίνει. Παρά την αυστηρότητα του κληρονομικού δικαίου, οι πλούσιοι εναλλάσσουν τη θέση τους με τους λιγότερο πλούσιους κάθε εκατό χρόνια περίπου, όπως λένε οι οικονομολόγοι Και επειδή τα εκατό χρόνια περιέχουν τρεις γενιές, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ικανοποιημένοι που, ο όποιος πλούτος τους, θα φτάσει μέχρι την τρίτη γενιά απογόνων κατά μέσον όρο, χωρίς όμως να αποκλείεται να σταματήσει στην πρώτη και σε σπανιότερες περιπτώσεις να φτάσει μέχρι τη δέκατη ή την εικοστή, αν βέβαια η αλυσίδα των κληρονόμων είναι γερή και δεν έχει πολλές διακλαδώσεις.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου