ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
Loading...

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΡΙΓΓΛΑΔΩΝ - Αναμνήσεις του Κώστα Κουλούρη


ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΡΙΓΓΛΑΔΩΝ

Του Κώστα Κουλούρη

Απέναντι από τον κινηματογράφο στέκεται μέχρι σήμερα το παλιό μου δημοτικό σχολείο. Με τα παράθυρα ερμητικά κλειστά είναι λες και κρύβει στα σωθικά του κάποιο κρυφό πόνο. Κάποτε αυτό το σχολείο ήταν η φωλιά για εκατοντάδες μικρά Λευκιμμιωπούλια. Μόνο και εγκαταλειμμένο πολεμάει με τον νοτιά και με κάθε ξεροβόρι. Θέλει να φωνάξει, μα δεν μπορεί. Θέλει να φέρει κοντά του και πάλι την όμορφη Λένη, τον γελαστό Χρήστο, τον γκρινιάρη τον Γιάννη, τον ζαβολιάρη Αντώνη και πολλούς άλλους μικρούς μπόμπιρες.

Το οίκημα ήταν του Λολούτσου. Στην πίσω μεριά θυμάμαι την πλατιά, πέτρινη σκάλα και κάτω ακριβώς από την σκάλα είχαν το βιβλιοπωλείο οι αδελφοί Κοντομάρη, δυο χαριτωμένα και καλοκάγαθα γεροντάκια. Από εκείνο το βιβλιοπωλείο έπαιρνα κοντύλια και πλαστελίνη.

Οι αίθουσες του σχολείου μου ήταν μεγάλες και άχαρες, χωρίς θέρμανση και κουρτίνες. Μέσα σε κάθε τάξη είμασταν εξήντα άτομα. Την πρώτη, τη μικρή τάξη την έπαιρνε πάντα η Κοντούλο, τη Δευτέρα τάξη την είχε η Πανένα, την Τρίτη την είχε υπό την προστασία του ο δάσκαλος Ταραμπάρας, την Τέταρτη την είχε ο Ρήγας, ο οποίος είχε χόμπι να ρίχνει πολύ ξύλο. Η Πέμπτη και η Έκτη ήταν ιδιοκτησία του Νικόλα του Παπαβλασσόπουλου. Το σχολείο μου δεν είχε περίφραξη και όποιος ήθελε, είχε πρόσβαση ακόμη και μέσα στις τάξεις.

Τα γράφω αυτά για να τα συγκρίνουμε με την σημερινή μας εποχή, όπου τα σημερινά σχολεία είναι όμοια με φυλακές. Σύγχρονα συστήματα συναγερμού και κλειδαριές. Τα διαλείμματα, τότες, τα περνούσαμε στην αλάνα του Αγιού και στα γύρω χαλάσματα των σπιτιών, ενώ ο εξοπλισμός των τάξεων ήταν πολύ φτωχός.

Είχε κάθε τάξη ένα βάθρο, στο οποίο πάνω ήταν ένα ξύλινο τραπέζι, -ταούλι όπως το λέγαμε-. Συνήθως, καλυμμένο με ένα καθαρό τραπεζομάντηλο επάνω στο τραπέζι ήταν και ένα γυάλινο βάζο, από το οποίο ποτέ δεν έλειπαν τα φρεσκοκομμένα λουλούδια, που έφερναν οι μικρές Λευκιμμιωπούλες στον δάσκαλο τους. Συντροφιά στο ανθοδοχείο έκανε και μια μεγάλη υδρόγειος σφαίρα. Υπήρχε, επίσης, στο βάθρο μια ξύλινη ψάθινη καρέκλα, στην οποία καθόταν ο δάσκαλος. Δίπλα από την έδρα του δάσκαλου υπήρχε ένας μαυροπίνακας, που ήταν τοποθετημένος επάνω σε ένα καβαλέτο. Στο σώμα του κρεμιόταν ένας σπόγγος με σφουγγάρι και σε μια βάση έβρισκες κιμωλίες, μόνο άσπρες, καθώς οι χρωματιστές δεν είχανε μπει στην ζωή μας. Οι τοίχοι είχαν λησμονηθεί να χρωματιστούν και τους κοσμούσαν αφίσες των ηρώων της πατρίδος.

Θυμάμαι, ακόμη, το βλέμμα του Κολοκοτρώνη, ο οποίος με κοίταζε έτοιμος με το γιαταγάνι του για να μου αφαιρέσει το τρυφερό μου κεφάλι. Επίσης, δεν θα ξεχάσω και άλλες μορφές ηρώων, όπου κοσμούσαν την τάξη του σχολείου. Στα παράθυρα δεν υπήρχαν κουρτίνες και η θερμαστή ήταν απομακρυσμένη από εμάς. Το κτίριο ήταν ένα παλιό διώροφο σπίτι, χωρίς σχολικές τουαλέτες και βρύσες, ενώ καθαρίστρια δεν είχαμε. Κάθε Σάββατο, -τότες κάναμε και το Σάββατο σχολείο- καθόμασταν με την σειρά και σκουπίζαμε τα πατώματα, τα οποία σε μερικά σημεία είχαν τρύπες και κάπου-κάπου έκαναν την επίσκεψη τους απρόσμενοι μαθητές -ποντίκια-, τα οποία δεν τα πήγαιναν και τόσο καλά με τα γράμματα.
Κάθε τάξη είχε εξήντα παιδιά και πολλές φορές στο θρανίο στοιβαζόμασταν και έτεροι μαθητές. Τα βιβλία μας ήταν λιτά και φτωχά, ενώ τα τετράδια μας τα ντύναμε με μπλέ χαρτί. Προτού τα στυλό “μπιγκ’’ είχαμε πένες με μελάνι και γράφαμε. Κρουασάν, σοκολάτες και σάκες με ηχητικές μουσικές δεν υπήρχαν ούτε καν στην παιδική μας φαντασία. Για το διάλειμμα παίρναμε μέσα στο γιασιδένιο στράιστρο σαρδέλες τηγανητές από την προηγουμένη ημέρα. Την ώρα του μαθήματος, πολλές φορές, κάναμε μια τρύπα στο θρανίο και περνούσαμε από κάτω τις σαρδέλες και σκύβαμε το κεφάλι μας. Έτσι, ενώ ο δάσκαλος προσπαθούσε να μας βάλει στο κεφάλι μαθηματικές πράξεις, εμείς βάζαμε στο στομάχι μας, έστω και μ' αυτόν το τρόπο τις δαγκωνιές από τις σαρδέλες μας.

Οι συμμαθητές μου είναι μέσα στις αναμνήσεις μου και μου κρατούν συντροφιά. Ποτέ δεν θα μπορέσω να ξεχάσω την ξαδέλφη μου, την Γεωργία Σκανταλια, την Μαγδαληνή την Γατσούλη, το Κώστα του Φούρια, τον Χρήστο του Μπάκλα, το φίλο μου τον Χρήστο του Μπούκιου, την όμορφη Ελένη του Μπαλή και άλλους συμμαθητές μου. Το σχολείο που σας περιγράφω δεν είχε ούτε ηλεκτρική εγκατάσταση, ούτε κεραμίδια. Σ' αυτό το σχολείο γνώρισα την πραγματική φιλία, γεύτηκα το παιγνίδι και πρωτοσκίρτησε η παιδική μου καρδιά.

Ξέχασα να σας γράψω, ότι πάνω στην έδρα υπήρχε και το κουδούνι, το οποίο εγώ προσωπικά ένιωθα σαν εφιάλτη. Όταν θα ερχόταν από την πόλη ο επιθεωρητής, ο δάσκαλος έδινε ρεπό στους αδυνάμους μαθητές για να μην έρθουν σχολείο.

Πολλά παιδιά δεν έπαιρναν τα μαθήματα με καλό μάτι και μένανε στην ίδια τάξη. Αυτούς τους μαθητές τους χρησιμοποιούσε ο δάσκαλος για να του φέρνουν ψάρια από την Γουντούλα και αφού τα έφερναν στο σχολείο, οι πιο ώριμες μαθήτριες τα έπλεναν και του τα πήγαιναν στο σπίτι. Όπως σας αναφέρω και σ' άλλες σελίδες, μου άρεσε να ζωγραφίζω και να γράφω ποιήματα, αλλά ο δάσκαλος ήταν εχθρός μου, καθώς δεν του άρεσε ούτε η ζωγραφική ούτε η ποίηση. Ήθελε πιεστικά να μάθω αριθμητική.

Την εποχή εκείνη πηγαίναμε και το απόγευμα σχολείο και συνήθως το σχολικό πρόγραμμα αφορούσε τα μαθήματα της χειροτεχνίας, ωδικής και γυμναστικής. Ο δάσκαλός μου είχε άλλη γνώμη, ωστόσο, και γι' αυτό μας έκανε τις απογευματινές ώρες και πάλι αριθμητική! Πολλά παιδιά πηγαίναμε σχολείο ακούρευτοι και εκείνος είχε και γι’ αυτό τη λύση. Μέσα στο συρτάρι της έδρας είχε μια κουρευτική μηχανή, τύπου τανάλιας, η οποία μάλιστα δεν έκοβε καλά. Μας έβαζε το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια του και μας έκανε ένα σταυρό στα μαλλιά, με την προϋπόθεση να πάμε στον μπαρμπέρη να μας κουρέψει. Αρκετοί, μάλιστα, έμεναν ακούρευτοι με το σταυρό στο κεφάλι! Αυτά που σας γραφώ είναι αυθεντικά και χωρίς συντηρητικά εντυπωσιασμού. Είναι η παράδοση μας, είναι η ίδια μας η ζωή, μόνο που ο χρόνος θέλει να τα σκεπάσει.

Όταν πηγαίναμε εκδρομή στον μπολτάδο και στις Μαρίτσες, τα οπωροφόρα δέντρα έκαναν γενική συνέλευση για το αν επρόκειτο να μας δεχτούν. Θυμάμαι, ότι πέφταμε σαν τους πεινασμένους στούρνους μέσα σε αυτά τα λιβάδια. Φιρίκια νεσπόλες, κουκουτσάρια, κράμπια και ό,τι άλλο οπωροκηπευτικό έπεφτε στην αντίληψη μας, άφηνε την ζεστή του φωλιά για να μπει στα πεινασμένα μας στομάχια. Ο δάσκαλος την έλεγε μαθητική εκπαιδευτική εκδρομή, αλλά οι Λευκιμμιώτες αγρότες την ονόμαζαν επέλαση πεινασμένων!

Τα περισσότερα παιδιά είμασταν ξυπόλητα και πηγαίναμε στο σχολείο μεταφέροντας σμήνος από ψείρες στα κεφάλια μας. Τα μάγουλά μας ήταν κατακόκκινα από την ανεμελιά και ξέραμε, ότι το ξύλο δεν θα το αποφύγουμε από τους δάσκαλους μας. Θυμάμαι την δασκάλα, την Πανένα, η οποία φοβόταν πάρα πολύ τους σεισμούς και η τάξη της ήταν στο δεύτερο όροφο, δίπλα από την έκτη τάξη. Τα χωρίσματα μεσοτοιχίας ήταν από μωρόφυτο και με ένα κούνημα είχαν ένα κραδασμό. Εμείς που γνωρίζαμε το φόβο της Πανένας κουνούσαμε τον εσωτερικό τοίχο και εκείνη με τους μαθητές της έτρεχαν σαν ζαρκάδια μέσα από την δίπλα τάξη, για να σωθούν!

Όταν τα μικρά κοριτσόπουλα έπαιζαν στα διαλείμματα κουτσό και χοροπηδούσαν, εμείς οι μικροί σατανάδες ξαπλώναμε στο έδαφος. δήθεν ότι είχαμε λιποθυμήσει, για να βλέπουμε τα μπουτάκια των κοριτσιών. Βλέπεις, το μικρόβιο της πονηρίας ήταν και στα δικά μας χρόνια. Με αυτά και με αυτά, τα σχολικά μας χρόνια ήταν ανεπανάληπτα και διέφεραν πάρα πολύ από ετούτα τα πέτρινα χρόνια. Σήμερα, τα παιδιά των δημοτικών σχολείων ζουν επάνω σε ένα απέραντο σκουπιδότοπο των κινέζικων αποβλήτων. Οι πλαστικές της τσάντες με τις ηχητικές μουσικές, τα τετράδια τους, το κολατσιό τους, τα θρανία τους και η μάθηση τους μαζί με τα παιγνίδια τους έχουν κινεζική προέλευση.

Καμουφλαρισμένα με εξωτερική επικάλυψη ελκύουν κάθε μικρό μπόμπιρα στην κατανάλωση. Ακόμη, οι γονείς τους δεν τα αφήνουν να διασχίσουν λίγες δεκάδες μέτρα για να πάνε με τα πόδια στο σχολείο, αλλά τα παίρνουν από το σπίτι και τα οδηγούν μέχρι την πόρτα της αίθουσας του σχολείου με το αυτοκίνητο. Αν δεν χωράει ο μαθητικός τους εξοπλισμός στο πορτ-πακάζ, επιστρατεύουν και μπαγκαζιέρα προκείμενου να χωρέσουν! Εγώ, πάντως, αν εύρισκα τους παλιούς μου συμμαθητές, ευχαρίστως θα ανέβαινα, έστω και με τα αρθριτικά μου, τις γερασμένες σκάλες του παλιού μου σχολείου και να ξανακαθίσω στα θρανία του!


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου