ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
Loading...

Νέα αντιλαϊκά μέτρα έρχονται με την 3η αξιολόγηση και νέες απατηλές δημαγωγίες για το «κοινωνικό μέρισμα»


Νέα αντιλαϊκά μέτρα έρχονται με την 3η αξιολόγηση και νέες απατηλές δημαγωγίες για το «κοινωνικό μέρισμα»




Το έργο της τρίτης «αξιολόγησης» ξεκινά την επόμενη Δευτέρα, κάτω από τον υπερατλαντικό πρωθυπουργικό τίτλο: «Η Ελλάδα επιστρέφει»!

Ωστόσο, οι διαβεβαιώσεις κυβέρνησης, Ε.Ε. και ΔΝΤ πως «δεν θα υπάρξουν καθυστερήσεις», ή πως «δεν θα χρειαστούν επιπλέον μέτρα», είναι τελείως ανυπόστατες. Γιατί οι «διαπραγματεύσεις» αφορούν τα ενεργειακά, τις ιδιωτικοποιήσεις, τα εργασιακά, τον Προϋπολογισμό του 2018 και τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις για το «επενδυτικό κλίμα», που όλα μαζί έχουν δημοσιονομικό κόστος, το οποίο αναμφίβολα θα φορτωθεί και πάλι στις πλάτες του λαού. Ήδη τα «προεόρτια» επιβολής νέων μέτρων έχουν ξεκινήσει.

Σύμφωνα με τα προσωρινά στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, που δόθηκαν την περασμένη Δευτέρα στη δημοσιότητα, αποδεικνύεται τεράστια αστοχία σε σχεδόν όλες τις βασικές προβλέψεις: Για τα μεν έσοδα του Κράτους υπάρχει υστέρηση ύψους 2,4 δις €. Για δε τις δαπάνες, οι περικοπές έφθασαν τα 2,3 δις €, προκειμένου η κυβέρνηση να έχει ταμειακό πλεόνασμα. Τέλος, το «πρωτογενές πλεόνασμα» διασώζεται για το 9μηνο του 2017, που παραμένει στα 4,5 δις €, κυρίως εξ αιτίας του γεγονότος ότι ο ΕΦΚΑ απέρριψε μαζικά τις αιτήσεις χιλιάδων δικαιούχων συνταξιοδότησης ύψους ενός δις € και έχουν παγώσει οι πληρωμές οφειλών προς τρίτους.

Η καταβύθιση εκφράζεται ανάγλυφα στο ΑΕΠ, το οποίο από 178,6 δις € το 2014, έπεσε στα 176,3 δις € το 2015 και στα 174,2 δις € το 2016!

Όλα αυτά τα τρικ προφανώς θα μπουν στο μικροσκόπιο των δανειστών την ερχόμενη εβδομάδα που θα επιστρέψουν στην Αθήνα, όταν θα ζητήσουν -τι άλλο;- νέα προσθετικά μέτρα για την κάλυψη του ελλείμματος και επιπλέον ν' αποφανθούν για την «παροχή» ή όχι του διαβόητου «κοινωνικού μερίσματος».

Αυτό που τελικά αποδεικνύεται είναι πως οι άμεσοι φόροι δεν μπορούν να εισπραχθούν από ένα λεηλατημένο λαό, πως η συγκυβέρνηση «παγώνει» τις κοινωνικές δαπάνες σε κοινωνική ασφάλιση και περίθαλψη, σε Ασφαλιστικό σύστημα, σε Πρόνοια, σε προστασία της κύριας κατοικίας, ακόμα και σε δημόσιες επενδύσεις, για να μοιράσει ένα «κοινωνικό μέρισμα», το οποίο αρπάζει από τους φτωχούς για να το δώσει στους εξαθλιωμένους!

Επιπλέον, οι «θεσμοί» δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο τα προαποφασισμένα μέ­τρα του 2019 για φορολογικό και συντάξεις να εφαρμοστούν νωρίτερα.

Να θυμίσουμε, τέλος, πως η ελληνική πλευρά έχει δεσμευτεί να έχει ψηφίσει το 80% των 95 «προαπαιτούμενων» μέχρι το Eurogroup της 6ης Νοέμβρη. Μέχρι σήμερα κινείται εκτός χρονοδιαγραμμάτων, έχοντας εκπληρώσει μόλις το 20% με 22%. Θυμίζουμε, επίσης, πως μέσα στα 95 «προαπαιτούμενα» -που θα πρέπει να ψηφιστούν μέχρι το Δεκέμβρη- περιλαμβάνεται το δικαίωμα στην απεργία, οι δραστικές περικοπές στα κοινωνικά επιδόματα κλπ., που αποτελούν ένα μεγάλο αγκάθι στην κυβερνητική πολιτική. Ήδη το ΔΝΤ προβλέπει «σοβαρές αποκλίσεις» σε ό,τι αφορά το στόχο του 3,5% για τα «πρωτογενή πλεονάσματα» το επόμενο έτος.

Σχετικά δε με το χρέος, που αυτήν τη στιγμή έχει φθάσει τα 326,25 δις €, τα μέτρα που έχουν προταθεί από την Ε.Ε. περιλαμβάνουν: α) σταδιακή αποπληρωμή των κερδών από τα ελληνικά ομόλογα (ANFA’s) ύψους 7,6 δις € που αποκόμισαν η ΕΚΤ και οι άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες, β) εξόφληση από τον ΕSΜ δανείων 11,6 δις € που χρωστά η Ελλάδα στο ΔΝΤ, γ) επιμήκυνση έως 5 χρόνων των δανείων που λήγουν από τα δύο προηγούμενα μνημόνια και δόθηκαν από τον EFSF, δ) μείωση των επιτοκίων του EFSF κατά 0,5%, δηλαδή στο 2% από 2,5%.

Με λίγα λόγια, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα χαριστούν περίπου 20-25 δις €, για να παραμείνει το χρέος γύρω στα 300 δις €, όσο δηλ. ήταν το Νοέμβρη του 2009!



★★★



Η κυβέρνηση Τσίπρα παραπαίει, κι ας ισχυρίζεται το αντίθετο. Η εσωτερική αντιπαράθεση οξύνεται καθημερινά, με την ομάδα της «Σοσιαλιστικής Τάσης» και τον ευρωβουλευτή Χρυσόγονο να αποχωρεί και τις υπόλοιπες τάσεις («Ενωτική Κίνηση», «53+», «Πλατφόρμα 2010»), να βρίσκονται σε κατάσταση εσωκομματικών τριβών και αντιπαραθέσεων με την κυρίαρχη πολιτική. Η απαγκίστρωση από την «ΑΥΓΗ - εφημερίδα της Αριστεράς», με την παραίτηση του Δ.Σ της, η ελλιπής χρηματοδότηση του ρ/σ «Στο Κόκκινο», με τις κινητοποιήσεις των απλήρωτων εργαζόμενων κλπ., εκφράζει με σαφή τρόπο την εναγώνια προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ ν' απευθυνθεί και σε άλλα ακροατήρια. Ακόμα, να θυμίσουμε και τη διαδήλωση της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ μόλις τον περασμένο Φλεβάρη κατά της μεταναστευτικής πολιτικής Τραμπ. Ανάλογες αντιδράσεις παρατηρούνται και από τους ακροδεξιούς ΑΝ.ΕΛΛ.

Σείοντας τον κίνδυνο της επανόδου μιας ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής, οδηγείται η ίδια σε ολοένα και πιο αντιδραστικές νεοφιλελεύθερες πρακτικές, σα σανίδα σωτηρίας, ακολουθώντας τη ρότα που χάραξαν οι Ευρωπαίοι «σοσιαλιστές». Οι διαφορές μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ σημειώνονται πλέον στα επουσιώδη, προφανώς για τεχνητή πόλωση, ενώ ουσιαστικά κινούνται μέσα στα ίδια λασπόνερα της εξάρτησης και των Μνημονίων.

Παράλληλα, ο ΣΥΡΙΖΑ στρέφεται και προς το χώρο της λεγόμενης «κεντροαριστεράς», προσπαθώντας να διεμβολίσει την πιθανότητα συμπράξεων των διαφόρων ομάδων και να καρπωθεί ένα μέρος των ψηφοφόρων της. Τέλος, ομολογεί πως αυτό που φοβάται στις επικείμενες εκλογές είναι η αποχή. Και τούτο γιατί η ΝΔ εξακολουθεί να συντηρεί το βασικό κορμό της εκλογικής της πελατείας, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, που έκφρασε σε κάποια στιγμή τα εργατολαϊκά ακροατήρια, έχει χάσει -μετά τη μνημονιακή του μετάλλαξη- την εκλογική του βάση, και ο «αριστερός» κόσμος του πιθανότατα θα στραφεί προς την αποχή.



★★★



Το γνωστό σλόγκαν της «δίκαιης ανά­πτυξης», που προπαγανδίζει η περιφερόμενη κυβέρνηση Τσίπρα στα διάφορα «περιφερειακά συνέδρια», κονιορτοποιείται μπροστά στην αδήριτη πραγματικό­τητα των εκατομμυρίων φτωχοποιημένων Ελλήνων.

 Η στροφή της κοινωνίας, που αποκαλύπτεται από τις -αμφιβόλου απεικόνισης- δημοσκοπήσεις, κλίνει προς τον αντιευρωπαϊσμό και τον αντιαμερικανισμό, χωρίς ωστόσο να δείχνει έκδηλα τα σημάδια μίας μαζικής λαϊκής παρέμβασης, ν' αποκτά δηλαδή τα ταξικά εκείνα στοιχεία που αποκαλύπτουν το ρήγμα με την άρχουσα τάξη και τους πολιτικούς της φορείς, που να την παρακινούν να παλέψει σαν τάξη για τα δικά της διαμετρικά αντίθετα συμφέροντα.

Τα ίδια τ' αστικά κόμματα προσπαθούν να θολώσουν και να αμβλύνουν την ταξική διάσταση, κινούμενα τάχα κοντά στο λαό, αλλά για τα συμφέροντα της αστικής τάξης που εκπροσωπούν.

Οι θέσεις του ΚΚΕ, αλλά και άλλων οργανώσεων, προσανατολίζουν το λαό στις εκλογικές αυταπάτες, είτε με τις γνωστές πομπώδεις «λαϊκές οικονομίες» είτε με τα «μεταβατικά προγράμματα» αστικής διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης.

  Απέναντι σ' όλους αυτούς τους βαθιά λα θεμένους προσανατολισμούς, που εγ­κλωβίζουν τη λαϊκή πάλη σε ανώδυνα κανάλια για το σύστημα και αναπαράγουν την κρίση και τ' αδιέξοδα δεκαετιών μέσα στο αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα, μπορούν και πρέπει οι δυνάμεις του μ-λ κινήματος, όσο μικρές κι αν είναι, να αντιπαραθέσουν τη δική τους ανεξάρτητη πολιτική δράση.

Να προβάλουν και να παλέψουν από κοινού το δικό τους ιδεολογικοπολιτικό προσανατολισμό για τους βασικούς στόχους του λαϊκού, αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος, σε μια προσπάθεια ευρύτερης αντιιμπεριαλιστικής συσπείρωσης και συνεργασίας.

   Μόνο έτσι μπορεί ν' ανοίξει μια ελπιδοφόρα προοπτική και να εκφράσει τις βαθύτερες ανάγκες και προσ­­δοκίες χιλιάδων αγωνιστών, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο για τον αγώνα του λαού μας, για την πορεία του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος.

ΠΗΓΗ: ΛΑΪΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου