ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
Loading...

Από το πρωτοσέλιδο της «Φωνής των Αργυραδιτών» (αρ. φ. 143, Σεπτέμβριος – Οκτώβριος 2017): Μνημείο για τους γερμανικούς βομβαρδισμούς στο Νεοχωράκι - 9 ΦΩΤΟ


Από το πρωτοσέλιδο της «Φωνής των Αργυραδιτών» (αρ. φ. 143, Σεπτέμβριος – Οκτώβριος 2017):


Μνημείο για τους γερμανικούς βομβαρδισμούς στο Νεοχωράκι
Είκοσι τέσσερις του Σεπτέμβρη  του 1943, ημέρα  Παρασκευή. Οι  Γερμανοί κατακτητές αποβιβάστηκαν στον Άη Γιώργη  Αργυράδων για να πολεμήσουν τους    άλλοτε  συμμάχους  τους  Ιταλούς. Αυτό που επακολούθησε ήταν  καταστροφή και θάνατος. 
Πολλά έχουν αλλάξει  από τότε.  Τίποτε δε θυμίζει το παρελθόν. Ούτε ο κόσμος ούτε ο τόπος. Τότε υπήρχε ένα φυλάκιο και μόνο, των  Ιταλών και κάποιες παράγκες και καλύβια των χωριανών που ασχολούνταν με τη γη. Τώρα βλέπει κανείς  μια μικρή  πολιτεία να γεννιέται ανάμεσα  στο καταπράσινο του ελαιώνα και το απέραντο γαλάζιο του Ιονίου. Τότε ήταν μια απέραντη ερημιά, ειδικά κοντά στην παραλία που  έκαιγε τα πάντα η άρμη της θάλασσας. Η ερημιά πήρε ζωή και έδωσε ζωή στους κατοίκους βοηθώντας τους να μη ξεριζωθούν από τον τόπο τους. Ένα τόπο πανέμορφο που αν τον σεβόμασταν  όσο του πρέπει θα ήταν ακόμη πιο όμορφος. Οι πρώην κατακτητές έρχονται τώρα σαν φίλοι, Γερμανοί ή Ιταλοί, ωραίοι άνθρωποι, πολιτισμένοι, που δεν έχουν  καμία σχέση με  τους ανθρώπους εκείνους που είχαν φέρει τόσα δεινά και τόσους θανάτους το σαράντα τρία.  Όλα αυτά   ίσως μας κάνουν να ξεχνάμε τις τραγικές εκείνες ημέρες που περάσαμε στη μαύρη κατοχή. Υπάρχουν  ωστόσο άνθρωποι που  δεν ξεχνούν.  
Εκείνη την   εποχή μας θύμισαν τα εγκαίνια του “Μνημείου Μνήμης”  του καταστροφικού βομβαρδισμού του Νεοχωρακίου  Αργυράδων.


Η επιμνημόσυνος δέηση   τελέστηκε από τον   παπά Γεώργιο Βάρελη  την Κυριακή 25-9-17.     Παραβρέθηκαν τα μέλη του πολιτιστικού συλλόγου Νεοχωρακίου  και αρκετοί κάτοικοι,  όπως και συγχωριανοί μας Αργυραδίτες.  Παραβρέθηκε  στην εκδήλωση ο κύριος αντιδήμαρχος, Αλέκος  Ασπιώτης  ο οποίος μετά την εκδήλωση συνεχάρη,  όσους βοήθησαν να γίνει  το όμορφο αυτό έργο.  Επίσης παραβρέθηκε και ο Μάχος Καββαδίας, πρόεδρος  του Συνεταιρισμού Αργυράδων.   


Για το ιστορικό γεγονός  μίλησε ο  Κώστας Καββαδίας  (Ντέμης) και έδωσε την εικόνα της κατάστασης που είχε διαμορφωθεί μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών με τους Aγγλοαμερικάνους που ήταν και η αιτία να γίνουν εχθροί μεταξύ τους οι πριν λίγο σύμμαχοι.  Μίλησε επίσης ο  πρόεδρος του συλλόγου Νικηφόρος  Ζερβός που αναφέρθηκε στο έργο και    το συμβολισμό του. Το έργο είναι σχεδιασμένο από τον  Θεοδόση Καββαδία του Αναστασίου και δημιούργημα  του μαρμαροτεχνίτη Λάκη Ζερβού.  Δεν είμαστε ειδικοί να κρίνουμε την αξία του. Αυτό θα το δείξει ο καιρός. Πάντως  ο χώρος στον οποίο   τοποθετήθηκε άλλαξε όψη και  δίχως  άλλο θα γίνει σημείο αναφοράς.   Τιμώμενα πρόσωπα ήταν δύο ηλικιωμένοι που έζησαν τα γεγονότα της ημέρας εκείνης.  Ο Δημήτριος Ζερβός,   ενενήντα και κάτι χρόνων, γεννηθείς το 27,  και ο  αδελφός του,  Θεοφάνης  Ζερβός, ο οποίος παίζοντας με έναν  όλμο    έχασε μέρος  του χεριού του .


Πέμπτη απόγευμα 23 Σεπτέμβρη 1943,   η νηοπομπή   των γερμανών που θα αποβιβαζόταν στο νησί της Κέρκυρας  ξεκίνησε από τη Πρέβεζα το απόγευμα  και πήρε πορεία   προς το νότιο άκρο της Κέρκυρας περνώντας ανοιχτά των Παξών. Χωρίς  απρόοπτα πλησίασε στο καθορισμένο σημείο της απόβασης τα μεσάνυχτα. Το βάθος στο σημείο εκείνο ήταν έξι περίπου  μέτρα  βάθος . Με αποβατικές λέμβους   αποβιβάστηκαν στην αμμουδιά, δύο χιλιόμετρα βορειοδυτικότερα από το σημείο που  είχε καθοριστεί,   εκεί που χωρίζεται η λιμνοθάλασσα Κορισσίων  με τη θάλασσα   Η ώρα  μισή   μετά τα μεσάνυχτα και η ακτή ήταν αφύλαχτη.  Αφού πέρασαν μέσα από τη λίμνη με το νερό ως το γόνατο, βρέθηκαν στην απέναντι ακτή, όπου ως τη μία μετά τα μεσάνυχτα είχαν οχυρωθεί.


          Τότε και μόνο έγιναν αντιληπτοί από τα ιταλικά φυλάκια που βρισκόταν  στα Βραγανιώνικα και στις  Αργυράδες,  που άρχισαν να βάλλουν με πυροβόλα και όλμους.  Τα πυρά τους όμως  πήγαιναν ανατολικότερα δύο χιλιόμετρα. Εκείνο το σημείο  είχε υποδειχτεί από το φυλάκιο του Άη Γιώργη στα φυλάκια των υψωμάτων. Αυτό επειδή  όπως μας το εξιστόρησε ο Δημήτρης Καββαδίας του (Κολιτσάρα),  οι  Ιταλοί φασίστες είχαν παραμείνει με τη μεριά των γερμανών και  λίγες μέρες πριν  είχαν φροντίσει να αντικαταστήσουν τους  προηγούμενους φύλακες.
          Όπως και  σε εμάς τους  Έλληνες,  μαζί με όλα τα δεινά  ο πόλεμος , έφερε  τη διχόνοια.  Έτσι συνέβη και με τους Ιταλούς μετά τη πτώση του Μουσολίνι και τη ανακωχή    άνευ όρων,  του Στρατάρχη Badoglio,
Το μεγαλύτερο μέρος των ιταλών   πήγε με τους Αγγλοαμερικάνους.     Δεν είναι τυχαίο πως την επιχείρηση της Κέρκυρας οι ίδιοι οι  Γερμανοί την ονόμασαν  “VERRAT” ,   (Προδοσία) 
Αφού, χωρίς μεγάλη δυσκολία, εξουδετέρωσαν  δύο ιταλικές διμοιρίες, στις πρώτες αψιμαχίες, προχώρησαν μαζί με άλλα τμήματα που βρισκόταν πιο ανατολικά και πολύ γρήγορα βρέθηκαν στο  κεντρικό δρόμο,  (Λίνια ) που οδηγεί μέσω του χωριού Αργυράδων στο νότιο μέρος του νησιού.  Με το πρώτο χάραμα της ημέρας οι γερμανοί είχαν δημιουργήσει προγεφύρωμα έχοντας  εξοντώσει ένα λόχο ιταλών.


Στη συνέχεια καταλαμβάνουν την κορυφογραμμή Αγουρίδια – Μοναστήρι, αφού αποδεκατίζουν τους Ιταλούς. Τέσσερις συγχωριανοί μας σκοτώνονται: Ασπιώτης Κων/νος, Κουλούρης Δημήτρης, Καββαδίας Λεωνίδας, Κυνηγόπουλος Γεώργιος ( Βλ. Πορφύριος Πανδής, Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Φ. τ. Α., Μάρτιος – Ιούνιος 1995, αρ. φ. 19 – 20). Δύο ενισχυμένοι λόχοι των γερμανών κινήθηκε προς το νότο εναντίον  των ιταλών που βρισκόταν στα υψώματα των Αργυράδων. Τώρα πλέον  συμμετείχαν και τα Στούκας και δεν υπήρχε ελπίδα διαφυγής τους.   Καθώς γράφει ο αείμνηστος Νεκτάριος Καλούδης:
 ‘Τα Στούκας με κάθετες εφορμήσεις πολυβολούσαν δαιμονισμένα και με ταυτόχρονα πυκνά πυρά των πεζών γερμανικών δυνάμεων και οι προελάσεις των πρώτων τμημάτων προς τον Ταξιάρχη εξανάγκασαν τους υπερασπιστές να υποχωρήσουν. Τα αεροπλάνα άφησαν τις βόμβες τους στην άκρη του χωριού προκαλώντας τεράστιες ζημιές.’
 Από αναφορές  της 1ης  Ορεινής Γερμανικής  Μεραρχίας  επιβεβαιώνεται:   
Ο κύριος όγκος του Τάγματος πλησιάζοντας στο χωριό Αργυράδες αντιμετώπισε ισχυρά πυρά. Έφτασαν όμως τα Στούκας και  με τη συμμετοχή τους και τα συνδυασμένα πυρά των όπλων κατά των  εχθρών  που υπήρχαν   στα υψώματα του χωριού, εξοντώθηκαν,  εκτός ελαχίστων”.


          Στη συνέχεια προωθήθηκαν προς το Περιβόλι αφού  πρώτα εξόντωσαν τους  Ιταλούς στο Μαραθιά.
Τα απεγνωσμένα  αιτήματα της ιταλικής στρατιωτικής  διοίκησης  της Κέρκυρας προς   την Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση στην Ιταλία,  δεν  εισακούστηκαν έγκαιρα.     Οι τρομερές καταστροφές που  προξενήθηκαν  και οι χιλιάδες νεκροί,  περισσότεροι εκ των οποίων Ιταλοί θα   είχαν αποφευχθεί αν  ο Ιταλός Διοικητής της Κέρκυρας , συνταγματάρχης  Luigi Lusignani είχε συνθηκολογήσει μιας εξ αρχής με τους Γερμανούς.  Ήταν άραγε μόνο για τη τιμή των όπλων ή και οι βλέψεις που είχαν για τη Κέρκυρα;    Εκτός  από τη  πόλη που δέχτηκε τις μεγαλύτερες καταστροφές πολλά άλλα χωριά είχαν την ίδια τύχη.
Ένα από αυτά ήταν και το μικρό γραφικό Νιοχώρι Αργυράδων.  Τα Στούκας το βομβάρδιζαν  ανελέητα .  Κατά ομολογίες ανθρώπων που είχαν κρυφτεί στους τράφους γύρω από το χωριό,  έβλεπαν τα βλήματα    που  έπεφταν πάνω στις ελιές τριγύρω τους και τις ξέσχιζαν. 
“Τα  Στούκας πολυβολούσαν πετώντας σύριζα με τη γη. Στη συνέχεια   άφησαν τις μπόμπες τους στην  αρχή του  Νεοχωρακίου   προκαλώντας μεγάλες καταστροφές…,” γράφει ο αείμνηστος  Νεκτάριος Καλούδης.


  Ο τότε Μητροπολίτης Μεθόδιος σημειώνει: 
Την ημέρα εκείνη, 24η   , πληροφορήθηκα  ότι έγιναν βομβαρδισμοί στο πλησίον των Αργυράδων Νεοχωράκι, το οποίο κατεστράφη σχεδόν εξ ολοκλήρου, αλλά χωρίς θύματα. Στις  Αργυράδες έγιναν βομβαρδισμοί   μετά θυμάτων”.
Ο Δημήτρης Ζερβός του Φωτίου που έζησε όλη εκείνη τη φρίκη της ημέρας εκείνης, Παρασκευή  εικοσιτέσσερις   Σεπτεμβρίου του 1943 αναφέρει ότι:  
“Στο τέλος της σύρραξης και αφού είχαν εξοντώσει τους αντιπάλους Ιταλούς,  και καταστρέψει το χωριό, μας έβαλαν όλους τους κατοίκους  του χωριού στη  σειρά   και μας  απείλησαν με τα πολυβόλα πως  αν πάθει κανείς γερμανός το παραμικρό  θα μας εξαφανίσουν”.


Τώρα έπειτα από 73 χρόνια,  τίποτε δεν θυμίζει  τον κατεστραμμένο εκείνο τόπο.  Είναι  ένα φιλόξενο και  ολοκάθαρο χωριό.   Ούτε βρίσκονται πολλοί εν ζωή που θυμούνται τα τραγικά εκείνα γεγονότα. 
Υπάρχουν βέβαια και τα αρχεία   πολέμου καθώς και βιβλία από συγγραφείς .  Ένας από τους πλέον αξιόλογους είναι και  ο Γεώργιος .Α. Αθανάσαινας,   με το βιβλίο  ΚΕΡΚΥΡΑ ΣΕΠΤΕΜΒΗΣ 1943.   Ένα μεγαλειώδες έργο που πέρα από την καταγραφή των ιστορικών γεγονότων με απόλυτη ακρίβεια,  εισχωρεί  μέσα στην άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής και τη φωτίζει. Από το ιστορικό  βιβλίο αυτό αντλήθηκαν   στοιχεία του κειμένου  καθώς και από ανθρώπους που τα έζησαν.
Ευχαριστούμε όλους όσοι βοήθησαν να φωτίσουμε έστω και λίγο εκείνη την άνευ προηγουμένου καταιγίδα  που έπληξε τον τόπο μας, χωρίς εμείς να φταίξουμε.


Κ.Γ.Καλούδης


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου