ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
Loading...

Λίγα τα καλά – Αργυράδες και Άη Γιώργης με τον φακό του Κώστα Γ. Καλούδη 21 ΦΩΤΟ




Λίγα τα καλά – Αργυράδες και Άη Γώργης με τον φακό του Κώστα Γ. Καλούδη


Είναι να απορεί κανείς πως μερικοί άνθρωποι με τα λίγα καταφέρνουν και κάνουν  πολλά   και άλλοι με τα πολλά κάνουν αν κάνουν λιγότερα.   Αυτή την εικόνα παίρνει κανείς σαν βλέπει αυτό που έχει γίνει το τελευταίο καιρό στη πλατεία της Αγίας Τριάδος που στρώθηκε με φυσικό γκαζόν και γενικά οι αλλαγές που έγιναν μαζί με το νέο αναψυκτήριο    που  ;hδη εγκαινιάστηκε την  παραμονή  της  εορτής της ομώνυμης εκκλησίας στις 28-5-18.   
Η καινούργια εικόνα της πλατείας του πανηγυριού  έχει αλλάξει προς το καλύτερο την εικόνα της εισόδου του χωριού και αυτό δεν έγινε από μόνο του.








 Έγινε με   με το μισό Ευρώ ή λιγότερο ή και περισσότερο στο δίσκο ή στο παγκάρι της εκκλησίας.  Σπάνιες φορές μπορεί να υπάρξουν και κάποιες  μικρές δωρεές, αλλά επειδή  είναι σε καλά χέρια πιάνουν τόπο. Από την άλλη ακόμη και τα εκατομμύρια σε ακατάλληλα χέρια δεν κάνουν σχεδόν τίποτε. 

Για να μην είμαστε άδικοι, τον ίδιο καιρό παραδόθηκε προς χρήση και το μικρό γήπεδο δίπλα από το Δημοτικό σχολείο. Έτσι τα παιδιά που έπαιζαν μπάλα εδώ και εκεί τώρα θα έχουν ένα πολύ ωραίο γήπεδο να παίζουν. 






Υπάρχουν πολλά σημεία  από όπου μπορεί κανείς να απολαύσει  τη  θέα του χωριού. Μόνο που περιορίζονται σε ελάχιστα, αφού οι λόγγοι στα υψώματα της Λούτσας, της  Κουραμιάς και του Ταξιάχη το μεγαλύτερο μέρος το  απαγορεύουν. 

Αν τύχει κανείς να βρεθεί πάνω στο μεγάλο καμπαναριό δεν θα ήθελε εύκολα να φύγει από εκεί. Τέτοια είναι η μαγεία της θέας προς όλες τις γωνιές.  Καλό είναι όμως να μην βρίσκεται εκεί όταν χτυπήσουν την ώρα οι  καμπάνες. Είναι τόσα τα  ντεσιμπέλ που θα πονέσουν…   Δίχως άλλο είναι  ένα από σπουδαιότερα κτίσματα του δεκάτου ένατου  αιώνα,  1898 από ότι μας έχει πει ο ιερέας Αριστείδης.   Είναι κτισμένο από κερκυραίους μαστόρους, ιδικούς στα καμπαναριά,  με   τούφο από τη κάβα στις Αμμούσες  στα Κορίσσια.  Από το υλικό αυτό      είναι χτισμένα τα περισσότερα σπίτια και του χωριού μας.











Τα κτήρια  του Γυμνασίου- Λυκείου προς τη δύση υπάρχουν  εκεί επειδή η εκκλησία παραχώρησε το οικόπεδο όπως είχε παραχωρήσει και τόσα άλλα.     Ανεβαίνουμε πενήτα δύο σκαλιά και βρισκόμαστε στο πατάρι που βρίσκονται οι καμπάνες.  Σε  όποια κατεύθυνση και αν κοιτάξει το   μάτι θα έχει να δει κάτι το αξιόλογο.   

Προς δύση Ο Αη- Γιώργης που εξελίσσεται σε πολιτεία και πιο δεξιά ο  Ίσσος. Η παρθένα έρημος και δίπλα   η λίμνη Κορισσίων.  Πάνω προς το βορρά  βλέπουμε τη λοφοσειρά του  Χλομού,   καταπράσινη, με το άσπρο των σπιτιών να σπάει τη μονοτονία και προς την Ανατολή το χωριό μας με τον Αη  Γιάννη, μια δεύτερη ιστορική εκκλησία… Μένει η θέα    προς το Νότο  εκείνο το πράσινο  χαλί με τις χιλιάδες ελιές και δέντρα να σμίγουν τη θάλασσα με της παραλίες με τη χρυσή άμμο.   Παραλίες  σαν εκείνες δύσκολα βρίσκει κανείς. Όχι ό,τι δεν θα μπορούσαν να είναι και καλύτερες αν σεβόμαστε την προσφορά τους…
 Όλα αυτά    βέβαια από μακριά επειδή από κοντά αλλάζει το πράγμα.  Αυτός ο δήθεν παράδεισος δεν είναι και τόσο παραδεισένιος.  Άβατοι οι περισσότεροι δρόμοι για τα κοινά αυτοκίνητα. Πρέπει κανείς να έχει τζιπ ή τρακτέρ για να φτάσει στα περισσότερα κτήματα. Μας υποσχέθηκαν πως σύντομα  θα μπει το   μηχάνημα να τους φτιάξει.  Αυτό είναι καλό. Θα μπορούμε  έτσι να πηγαίνουμε   όσοι  έχουμε χτήματα να μαζέψουμε τις ελιές που είναι και το βασικότερο έσοδο του τόπου μετά το Τουρισμό.  

Υπάρχουν  παραιτημένες  χιλιάδες ελιές και εκατοντάδες στρέμματα γης αν όχι χιλιάδες  επειδή δεν μπορούν να πλησιάσουν τα  Ι.Χ.  Βέβαια δεν είναι μόνο ο κάμπος που έχει αφεθεί στη μοίρα του.   Αν τώρα θελήσει κάποιος να κάνει μια βόλτα στο ιστορικό χωριό,  όπως θέλουμε να αποκαλούμε  το χωριό μας, θα  πονέσει.   Τα  μισά σπίτια  είναι  ερειπωμένα ή ακατοίκητα. Το δε λιγότερο από τα δύο είναι πως δεν ακούμε εύκολα τη γλώσσα μας πλέον.  Βέβαια μιας και  άλλη μια Ελλάδα τουλάχιστον  ζει εκτός Ελλάδος δεν πρέπει να παραπονούμαστε.   Έχει τελικά αποδειχτεί πως όπου δεν πάει αυτοκίνητο ο τόπος ερημώνει…. Το να ξαναδούμε πλέον άλογα και μουλάρια είναι απίθανο οπότε ελπίδα δεν υπάρχει.  Έχουν επίσης πολλοί των  συγχωριανών μας έχουν μετακομίσει στον Άη Γιώργη όσοι  τουλάχιστο έχουν επιχειρήσεις.    Αυτό κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. Θα μπορούσαν όμως να γίνουν κάποια πράγματα  για να αλλάξει η εικόνα του κάμπου που όσο περνάει ο καιρός κυριαρχεί ο βάτος και η άγρια βλάστηση.


Τώρα θα πει κανείς, τι σχέση έχει ο τίτλος, ΛΙΓΑ τα ΚΑΛΑ. Αυτό προκύπτει αν συγκρίνουμε   το έργο ενός ανθρώπο , του ιερέα Αριστείδη Κουλούρη και του επιτρόπους με το  έργο των πολλών που   είμαστε όλοι εμείς,  είναι ο Δήμος, ή περιφέρεια ή ακόμη και το κράτος.
Ας πούμε πως τα λίγα στα σωστά χέρια κάνουν περισσότερα από τους πολλούς, το6υς αδιάφορους και τους άσχετους.  Για παράδειγμα οι πρόγονοί μας με το τίποτε   μας άφησαν τόσα. Τώρα με τόσα περισσότερα που έχει ο καθένας; Τι περισσότερο έχουμε κάνει για το κοινό;  Είχαμε αληθινή οικογένεια που δεν έχουμε τώρα. Είχαμε κοινότητα,  δεν υπάρχει πια. Είχαμε Δήμο έφυγε και αυτός. Μόνος του ο Δήμος της πόλης και είχε τόσα προβλήματα. Με  τα καινούργια συστήματα φορτώθηκε άλλη μια ντουζίνα δήμους πάνω του. Θα ήταν δυνατόν  ν’ αντέξει; Οι φόροι, έμμεσοι και άμεσοι, τα ΕΝΦΙΑ και τόσα άλλα χαράτσια δεν θα έπρεπε να κάνουν πολλά περισσότερα από ένα κερί και ένα δίσκο;    Κάποιοι δικαιολογημένα θα νομίσουν πως είναι υπερβολές.  Η αλήθεια είναι πως  κάποιοι έχουν ξεσηκώσει πόλεμο στα  καλά παραδείγματα.  

Κ.Γ.Καλούδης








0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου