ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
Loading...

Ζητείται Ελπίς! του Γιώργου Κ. Καββαδία


Ζητείται Ελπίς!

Tου Γιώργου Κ. Καββαδία


Στην κόλαση, όπως την περιγράφει ο Δάντης στη «Θεία Κωμωδία» υπάρχει η επιγραφή: «Εσείς που μπαίνετε, ξεχάστε κάθε ελπίδα». Αυτό περιγράφει και τη σημερινή πραγματικότητα, αφού ο λαός και η χώρα αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη μεταπολεμική οικονομική και κοινωνική οπισθοδρόμηση. Η πολιτική της αριστεροδεξιάς κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ με ΠΑΣΟΚους και ΝΕΟΔΗΜΟΚΤΡΑΤΕΣ υπουργούς εντείνει τον κοινωνικό πόλεμο και απειλεί να καταδικάσει το λαό σε αργό θάνατο εκποιώντας και την ίδια τη χώρα. Οι πρωθυπουργικοί διθύραμβοι «για έξοδο από τα μνημόνια» έρχονται σε αντίθεση με την πραγματικότητα των 714 εφαρμοστικών νόμοων και χιλιάδων προεδρικών διαταγμάτων, υπουργικών αποφάσεων και τροπολογιών που μας αλυσοδένουν τουλάχιστον μέχρι το 2060!

Είναι φανερό ότι τα μέτρα σε βάρος των μικρομεσαίων και των εργαζομένων δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Η επίθεση έχει βάθος χρόνου μέχρι να φυσήξει ούρειος άνεμος για πιο υψηλή κερδοφορία του κεφαλαίου.

Τα αντιλαϊκά μέτρα δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Τα νέα μέτρα, προϊόντα της εννεαετούς αφαίμαξης, μεταφράζονται για την κυβερνητική πολιτική σε «πρωτογενή πλεονάσματα». Και ο στόχος αυτών των «πλεονασμάτων» που βγαίνουν από τον ιδρώτα και το αίμα του λαού είναι για το 2018 6,5 δις €, για το 2019 7,5 δις €, για το 2020 8,18 δις €, για το 2021 9,26 δις € και για το 2022 11 δις €. Αυτή είναι προς το παρόν η «ανάπτυξη» που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση! Αφαίμαξη του λαϊκού εισοδήματος με την άνευ προηγουμένου φορομπηξία, αιματηρή λιτότητα, δραστική περικοπή των κοινωνικών δαπανών, συνέχιση της μνημονιακής βαρβαρότητας εν ολίγοις, για να επιτευχθούν τα θηριώδη πλεονάσματα και να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις των δανειστών.

Η ελπίδα πάντα υπάρχει και δεν είναι άλλη από τους κοινωνικούς αγώνες που αποτελούν την ατμομηχανή της ιστορικής εξέλιξης. Αρκεί όλοι μας να βρούμε το σθένος και να ορθώσουμε το ανάστημά μας παραμερίζοντας τις σειρήνες της ηττοπάθειας και της μοιρολατρείας.

Μα, μπορούν να νικήσουν σήμερα οι αγώνες στο έδαφος του υποταγμένου συνδικαλισμού και με συνδικαλιστές που νοιάζονται για τα κομματικά και προσωπικά τους συμφέροντα θα αντιτείνουν πολλοί καλοπροαίρετοι, αλλά και κακοπροαίρετοι.

Η ανασυγκρότηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος αποτελεί προϋπόθεση για την σωτηρία του λαού. Σήμερα, για να είναι χρήσιμο το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να συγκρουστεί αποφασιστικά με τις κυρίαρχες πολιτικές, να ενώνει τους εργαζόμενους ξεπερνώντας τόσο μικροπαραταξιακές λογικές και κομματικές περιχαρακώσεις, όσο και τις κυβερνητικές προσπάθειες διαίρεσης του κόσμου της δουλειάς. Παράλληλα οι χωριστές συγκεντρώσεις, η διάσπαση των σωματείων μπορεί να εξυπηρετούν κομματικές γραμμές και εν τέλει την κυβερνητική πολιτική, παρά την φραστική καταδίκη της, αλλά όχι τους εργαζόμενους.

Γνωρίζοντας τις δυσκολίες και κόντρα στις σειρήνες του συμβιβασμού και του απομονωτισμού να βαδίσουμε στο δρόμο των ενιαίων και μαζικών αγώνων για την ανατροπή των μνημονιακών μέτρων. Η ανατροπή της σημερινής βαρβαρότητας δεν μπορεί παρά να είναι αποτέλεσμα της ατομικής και συλλογικής δράσης και αντίστασης.

«Το ζήτημα πια έχει τεθεί:

Ή θα εξακολουθούμε να γονατίζουμε…

ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο

απέναντί τους».

Μ. Κατσαρός,

* O Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι φιλόλογος, μέλος της Σ.Ε. του περιοδικού «Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης» και του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Πειραιά