ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
Loading...

Ζωή μισή και σε δυο ρόδες

ποδηλάτης (2)
Ζωή μισή και σε δυο ρόδες


Περιμένοντας χτες ν’ ανάψει το πράσινο για τους πεζούς, σ’ ένα φανάρι της Παπάγου, μέτρησα οκτώ μηχανάκια ντελιβεράδων.
Οκτώ μισές ζωές, αγχωμένες, γκαζωμένες, κακοπληρωμένες ή κι απλήρωτες μ’ εκείνο το μεταλλικό, τετράγωνο κουτί στην πλάτη, σα μεταλλαγμένες καμήλες μέσα στην έρημο της αχανούπολης.
Είναι τα παιδιά μας, με ή χωρίς πτυχία, με ή χωρίς ελπίδες σίγουρα όμως μ’ ένα παπί γιατί είναι εργαλείο δουλειάς. Ελάχιστα είναι τα εταιρικά μηχανάκια.
Και τη βενζίνη την πληρώνουν μόνοι τους.
Φορτώνει πάνω στη μεταλλαγμένη καμήλα την ανάγκη του να ζήσει, πίτσες, κοτόπουλα, πατάτες, γράμματα, δέματα και τη μεγάλη κούραση, μιας μέρας που μπορεί ν’ αρχίσει στις 7 το πρωί και να τελειώσει στις 2 τα ξημερώματα.
Το αφεντικό ελέγχει το χρόνο του πηγαινέλα. Τρέχουν στο πήγαινε, τρέχουν στο έλα, περνάνε με κόκκινο, ρουφάνε όλα τα μονοξείδια του δρόμου, ενδιαμεσα καθαρίζουν κρεμμύδια, κόβουν κοτόπουλα, σκουπίζουν, σφουγγαρίζουν και στο φτερό πάλι τρέχουν στο πήγαινε και ξαναγκαζωνουν στο έλα.
Και κάποιοι δε γυρνάνε ποτέ.
Όταν λένε «έχει αγώνα» εννοούν τη δική τους τρεχάλα τις βραδιές των ποδοσφαιρικών αναμετρήσεων. Κάνουν τότε πάνω από 70 δρομολόγια, σ’ ένα ωράριο, χωρίς αρχή και τέλος.

ΜΗΝ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ ΤΙΠΟΤΑ. ΕΧΟΥΝ ΑΠΕΡΓΙΑ.

Μη γίνεις μέρος του απεργοσπαστικού μηχανισμού.
Γενικά, καταλαβαίνω την ανάγκη ενός καφέ γι αυτόν που είναι μέρες, μήνες σ’ ένα νοσοκομείο, φροντίζοντας αγαπημένους. Όμως έχει γίνει πια τρόπος ζωής. Προτηγανισμένη πατάτα στο μεταλλικό κουτί της μεταλλαγμένης καμήλας, παραμονή πρωτοχρονιάς.
Πώς έχει γίνει έτσι η ζωή μας; Ετοιματζίδικη και παραδοτέα στον τάδε όροφο.
Και πώς κάναμε έτσι τα παιδιά μας;
Άλλα χελιδόνια που πρέπει να μεταναστεύουν για ένα κομμάτι ψωμί κι άλλα μ’ ένα μεταλλικό κουτί στην πλάτη.

Νίνα Γεωργιάδου